Zgłaszając się do nas na wyprawę, prosimy o zapoznanie się z poniższymi dokumentami. Umowę zgłoszenie nalezy wydrukować, wypełnić, podpisać i odesłac nam skan na adres: biuro@ UMOWA ZGŁOSZENIE WARUNKI UCZESTNICTWA POLITYKA PRYWATNOŚCI REGULAMIN SERWISU PAZOLA WZÓR ODSTĄPIENIA OD UMOWY RODO Naszym klientom oferujemy i gorąco sugerujemy wykupienie rozszeżonego ubezpieczenia podróżnego do sumy KL EUR 60000 (ubezpieczenie podstawowe KL EUR 40000 jest zawarte w cenie) ale również – i jest to nowy produkt na rynku polskim – ubezpieczenia od kosztów rezygnacji z wyprawy. Takie ubezpieczenie może być szczególnie przydatne, jeśli wyprawa jest oddalona w czasie i nie mamy pewności, czy coś nam nie przeszkodzi w uczestnictwie, narażając nas na koszty anulacyjne, często sięgajace nawet 100% opłat. Przy wyprawach nurkowych pamiętamy o rozszerzeniu o sporty wysokiego ryzyka. Należy pamiętać, żeby zgłosić nam chęć wykupienia ubezpieczeń dodatkowych przed lub maksymalnie do trzech dni od daty zgłoszenia się na wyprawę. Ubezpieczenia od kosztów rezygnacji sa zawierane w Państwa imieniu w PZU Powszechny Zakład Ubezpieczeń SA. Ogólne warunki ubezpieczenia PZU. Jesteśmy w pełni legalnie działającym biurem podroży zarejestrowanym w Rejestrze Organizatorów Turystyki województwa mazowieckiego pod numerem 1676. Wpis do rejestru organizatorów Posiadamy wszelkie niezbędne ubezpieczenia sygnowane przez Wiener TU Vienna Insurance Group. Ogólne warunki ubezpieczenia WIENER. Każdy z uczestników naszych wypraw jest automatycznie objęty ubezpieczeniem podróżnym Wiener Ubezpiczeni w podróży na następujące sumy: koszty leczenia (wraz z assistance) do sumy EUR 40000. Następstwa nieszczęśliwych wypadków: NWI (trwały uszczerbek na zdrowiu) do sumy EUR 2500. Bagaż podróżny do sumy EUR 250. Nasi klienci nie muszą się martwić, gdyż ich wpłaty oraz bezpieczny powrót z zagranicy jest zabezpieczony Gwarancją Ubezpieczeniową na sumę EUR 50000 wystawioną przez Wiener Towarzystwo Ubezpieczeń SA., której beneficjentem jest Urząd Marszałka Województwa Mazowieckiego. Gwarancja Centrum Nurkowe Pijawka, ul. Puławska 84, 02-603 Warszawa. Telefon: +48 601 144 440 Podróże Nurkowe, Maja Kłosińska, Wrocław. Telefon +48 608 799 227 Centrum Nurkowe GDYNIA DIVE, ul. Szarych Szeregow 3, 81-471 Gdynia. Telefon +48 608 637 224 Lubelskie Centrum Nurkowe MOANA, ul. Stanislawa Magierskiego 21, 20-706 Lublin. Telefon +48 504 148 789 Baza Nurkowa OCTO, ul. Pięciu Pomostów 1, 78-550 Czaplinek. Telefon +48 606 201 571 Klub ENERGIA, ul. Obroncow Pokoju 3, 21-010 Łęczna. Telefon +48 502 060 188 PAZOLA Travel and Adventure, ul. Stawki 3a, 00-193 Warszawa. Telefon +48 797 581 292 Marek Łuczkiewicz, ul. Roentgena 6A, 02-781 Warszawa. Telefon +48 504 104 500 Poznańskie Centrum Nurkowe NAUTICA sc, Krzysztof Janicki Beata Janicka, ul. Piłsudskiego 100, 61-246 Poznań. Telefon +48 693 835 356 Prywatny Klub Nurkowy IDA-OCTOPUS, Ul. Wyspianskiego 12 (wjazd od bloku nr. 18), 39-400 Tarnobrzeg. Telefon +48 608 510 787 EMKA Travel, Ul. Branickiego 21/U2, 02-972 Warszawa. Telefon +48 22 566 3919, +48 502 964 558 Centrum Nurkowe MOBY DICK, Al. Jachowicza 44 (z tyłu budynku), 09-402 Płock. Telefon: +48 500 207 547 MAKO Jacek Czechowski, ul. Wiśniowa 22/14, 53-137 Wrocław. Telefon: +48 607 514 001

Trudno jest wymienić jedną, najciekawszą, czy najpiękniejszą atrakcję reprezentującą jakiś kraj, chociaż jeżeli chodzi o Boliwię¸ myślę, że tu spokojnie takiego cząstkowego wyboru dokonać mogę. Jak dla mnie najbardziej wyjątkowym miejscem jest zdecydowanie Salar do Uyuni, czyli największe solnisko świata. Co ciekawego na nim znajdziecie, co szalonego można tu zrobić i jak się tam dostać? Wieści z pierwszej ręki tuż poniżej! Salar De Uyuni W Boliwii – miejsce wyjątkowe! Fotograficzny raj Salar de Uyuni to pozostałość po wyschniętym słonym jeziorze. Ta przeogromna solna przestrzeń, pokrywająca południowo-zachodnią część boliwijskiej ziemi, usytuowana jest około 10 godzin jazdy autobusem do stolicy Boliwii – La Paz, na ponad 3650 m Jest to największe solnisko na świecie, z powierzchnią przekraczającą 10 580 km² Zachód słońca i piękny solny dywan Z La Paz do Salar de Uyuni – jak się dostać? Planując transport do tego unikalnego na skalę światową miejsca, warto na początek mieć świadomość, jaki ma się przed sobą dystans do pokonania, który wygląda tak: La Paz – Uyuni 569 km La Paz – Oruro 229 km Oruro – Uyuni 340 km Do Uyuni można dotrzeć na kilka sposobów. Poniżej znajdziecie te najlepsze: Samolotem Opcja najszybsza, ale i najdroższa. Kto nie ma limitów w budżecie, lub kto nade wszystko ceni sobie wygodę i chce więcej czasu spędzić w konketnych miejscach, zamiast w drodze na nie, może sobie zaszaleć. Do wyboru mamy tu dwie linie: TAM oraz AMAZONAS Autobusem Opcja niewątpliwie bardziej czasochłonna, ale o wiele tańsza. W La Paz można zakupić bilet bezpośrednio do Uyuni i pokonać trasę nocą – bo wówczas właśnie kursują autobusy na tej trasie. Pociągiem Pociągiem da się dotrzeć do Uyuni dokładnie z miasta Oruro. Trasę La Paz – Oruro pokonuje się w tym przypadku autobusem (ok. 4 godziny). Bilety i rozkład jazdy pociągów znajdziecie na stronie Ferroviaria Andina. Jeżeli będziecie w La Paz, bilety zakupić będziecie mogli tutaj: Sanchez Lima Nro. 2199 casi esq. F. Guachalla (zona de Sopocachi), tel. (591-2)2419770. Jeżeli poza stolicą Boliwii oraz Salar de Uyuni macie trochę czasu, do dyspozycji są też atrakcje w innych częściach kraju. Aby je poznać warto wykorzystać następujące połączenia: Z Uyuni do Potosi, a potem z Potosi do La Paz (vice versa) Z Uyuni do Sucre, a potem z Sucre do La Paz (vice versa) Z Uyuni to Potosi, potem z Potosi do Sucre, a potem z Sucre do La Paz (vice versa) Jakie szaleństwa czekają na was na trasie? Standardowo Salar de Uyuni pokonuje się samochodem. Najpopularniejsze wycieczki trwają od jednego do czterech dni. Oczywiście im dłużej się na solnej pustyni przebywa, tym więcej się zobaczy. Niemniej jednak kilka dni w samochodzie, gdzie przy wyprawie 3-dniowej, do pokonania jest około 1200 km – może okazać się sporym wyzwaniem. Dlaczego? Jeżeli chodzi o mnie, spędzenie w jakimkolwiek środku transportu kilku dni, to niestety trochę za dużo i za długo. Jestem przede wszsytkim miłośnikiem i zwolennikiem przebywania w naturze, a bycie w samochodzie, pociągu, autobusie, jak dla mnie nie wiele ma z tym wspólnego. Co prawda widoki podczas samochodowej przygody na Uyuni są, i to przepiękne, co jakiś czas krótkie postoje – jak najbardziej też. Ale… Ci z Was, którzy lubią dużą dawkę adrenaliny oraz są nastawieni na aktywny wypoczynek, mogą (chociaż rzecz jasna nie muszą) być nieco rozczarowani. Moim zdaniem dla takich osób zdecydowanie ciekawszą opcją będzie pokonanie fragmentów solnych przestworzy ROWERKIEM lub MOTOREM. Rowerowo po solnych przestworzach Tak, tak… To największe solnisko świata można przemierzać także ww. środkami. Można też i pieszo, ale to już naprawdę ogromne wyzwanie. Ceny wypraw niestandardowych, czyli innych niż samochodem, będą kosztować, na pewno. Ale frajda z przejechania się po solnej pustyni rowerem, jak dla mnie warta jest dodatkowych kosztów. W 2016 r. właśnie się tam na na dwóch kółkach wybieram, więc jak tylko wyprawa dojdzie do skutku, na pewno dam znać, jakie uczucia towarzyszą tego rodzaju atrakcjom. Co można zobaczyć na solnej trasie? Bez względu na to czy samochodem, rowerem, motorem, czy pieszo oko nacieszyć tu można dzięki niekończącym się pokładom soli, licznym flamingom, różnokolorowym jeziorom, a wszystko z pięknymi górskimi widokami w oddali. Do tego noclegi w solnych hotelach, wyspa kaktusów i niezapomniane zachody słońca. Sceneria niczym z bajki – dosłownie! Piękne flamingi Uwaga, to jeszcze nie koniec! Salar de Uyuni to idealne miejsce na uruchomienie swojej wyobraźni i zabawę w fotografa. Zdjęcia robić uwielbiam i muszę przyznać¸ że na solnym jeziorze, frajda z tym związana była jeszcze większa. A wszystko za sprawą wymyślania, wymyślania i wymyślania – różnych pozycji i ustawień, dzięki którym udało się stworzyć takie o to interesujące i zabawne fotograficzne rezultaty. Fotograficzne eksperymenty Fotograficznych wymyślanek w pierwszej części wyprawy ciąg dalszy Dla tych z Was, którzy nade wszystko lubią podróżować śladami solnych przestrzeni, polecam również inne spotkanie z białym złotem, dla odmiany w Peru. Jak będziecie w regionie Cusco, pomyślcie nad odwiedzeniem przepięknej kopali soli Salineras de Maras. Relację z wyprawy do tego miejsca znajdziecie w moim artykule tutaj. sylwiapoland Z zamiƗowania specjalistka od turystyki w Peru, z wyksztaƗcenia radca prawny. Od kilku lat mieszkam w Cusco, gdzie prowadzę polsko – peruwiańską firmę turystyczną. Przygotowuję spersonalizowane, autorskie programy wycieczek o różnym stopniu trudności, zarówno o charakterze prywatnym, jak i grupowym. Jeżeli pragniesz odwiedzić Peru, bądź Boliwię i zrealizować wakacje dokładnie w taki sposób, w jaki lubisz, skorzystaj z naszej bogatej oferty. Z przyjemnością przygotujemy dla Ciebie wyjątkową, bowiem dostosowaną do Twoich potrzeb, upodobań i możliwości, wyprawę!

Ponieważ znaleźliśmy się w Boliwii, pora na krótką charakterystykę tego kraju. Powierzchniowo większy od Chile jest najwyżej położonym krajem w Ameryce Południowej i najbiedniejszym spośród trzech zwiedzanych przez nas na tej wycieczce. Jedyny przemysł, który tu istnieje należy do sektora wydobywczego. Ze względu na swoje położenie Boliwia przoduje w badaniach nad chorobą wysokościową. W Boliwii komunikacja jest jeszcze kiepsko rozwinięta, przez to też utrudnione jest szybkie dotarcie do lekarza, szkoły, urzędu. Patrząc od strony obyczajowej jest to kraj najbardziej tradycyjny. 50-60% ludności jest pochodzenia indiańskiego, dominuje wśród nich lud Aymara, stąd językami używanymi są hiszpański i keczua. Obecny prezydent przyznaje się do swego indiańskiego pochodzenia i propaguje powrót do korzeni. Za swej kadencji wprowadził prawo do zmiany imienia na indiańskie i prawo do pracy dla dzieci od 12 lat. Dzieci w szkole uczą się też rzeczy praktycznych, które pomogą im szybko znaleźć pracę w przyszłości a i tak jest tu duży procent analfabetyzmu. Kobiety i mężczyźni częściej niż w Chile ubierają się po indiańsku. Chilitas, czyli kobiety tradycyjnie noszą falbaniaste spódnice, ubierane na kilka halek, męskie kapelusze oraz czarne warkocze z wplecionymi pomponami (czarne to wdowa, żywe kolorowe to panna a stonowane zarezerwowane są dla mężatek). Dużą rolę odgrywają rody Ajrus, rządzi nimi wybrany przywódca rodu. Rankiem po śniadaniu (dobry jogurt, owoce, herbata z koki) poszłyśmy do kantoru, aby wymienić gotówkę. Powoli, bo byłyśmy ciągle na wysokości 3600 m. Przy okazji wpadłyśmy na chwilę do sklepu z pamiątkami i kupiłam maskotkę lamę z futra alpaki. Miasteczko Uyuni prezentuje się jako raczej biednie. Jedyne budynki w wykończoną elewacją to hotele, chociaż główna ulica wygląda jako tako. Rzuca nam się w oczy mural poświęcony Rajdowi Dakar. To tu mieści się baza jednego z etapów. Spotkane po drodze dzieci opatulone są w ciepłe ciuchy a na głowach noszą obowiązkowo czapeczki, panie zaś paradują w tradycyjnych strojach. Nasz hotel to jeden z niewielu porządnych budynków w Uyuni Widok z hotelowego okna na miasto nie powala, przynajmniej w pozytywnym znaczeniu tego zwrotu Ale zdarzają się też takie nowe budynki oraz kilka o zadziwiającym stylu Deptak z restauracjami i sklepami Mural o rajdzie Dakar Chilitas w tradycyjnych strojach na bazarze i na ulicy Potem udaliśmy się terenówkami na Cmentarz Lokomotyw. Byłby to rodzaj Muzeum Kolejnictwa, gdyby nie to, że tabor kolejowy został tu pozostawiony bez opieki i kontroli. W szczerym polu stoi kilkanaście lokomotyw i pociągów, które kiedyś miały służyć do przewozu urobku z kopalń w Andach. Lokomotywy sprowadzono tu w połowie XIX wieku, gdy projektowano sieć kolejową, która miała połączyć centralną część kraju z portami położonymi nad Oceanem Spokojnym (do 1879 r. Boliwia miała dostęp do oceanu). Pociągami chciano transportować surowce z Andów. Teraz niszczeją na powietrzu i na razie, póki pewnie nie obrócą się w proch, są fajną atrakcją turystyczną. Spędziliśmy jakieś pół godziny w tym miejscu, robiąc zdjęcia. Obserwowaliśmy też jak wielojęzyczna młodzież skacze po dachach lokomotyw i cystern, chociaż są one tak skorodowane, że w każdej chwili mogą się rozwalić. Porzucony tabor kolejowy na cmentarzu lokomotyw w Boliwii Cmentarz lokomotyw niedaleko Uyuni Zardzewiałe, opuszczone... Młodzi ludzie skaczą po dachach pociągów... tylko czekać, aż któryś wpadnie do środka Mam nadzieję, że nie wyglądam tak staro, jak te pociągi... Gonieni przez ciemne chmury, pojechaliśmy do miejscowości, która mieści się na obrzeżu solnego jeziora Salar de Uyumi, to miejsce było bowiem naszym głównym punktem programu na ten dzień. Po ulewie z poprzedniego dnia wszędzie były olbrzymie kałuże. Ale mimo to udało się nam pospacerować wśród stoisk z kolorowymi ubraniami, gdy nasi przewodnicy załatwiali pozwolenie na wjazd na solisko. Zasugerowana przez nich, kupiłam trochę gulaszu z duszonej lamy, aby jej posmakować, ale i tak większość mięsa oddałam wałęsającym się psom, które tu wyglądały marnie. Trudno, żeby było inaczej, jeżeli ludzie tu też nie są bogaci. Wizyta w punkcie pakowania soli była ciekawa ze względu na to, że zobaczyłam na własne oczy, jak taką sól zbiera się do sprzedaży – zdrapuje się ją grabkami z soliska na sterty, przewozi tu, dodaje do niej jod i pakuje w woreczki. Po takim solisku chodzi się w butach, jeździ samochodami, toteż nie jest ona zbyt czysta. To nie to, co sól kopalniana. Dojeżdżamy do miejscowości na obrzeżach Salar de Uyuni Ciekawe, czy ta stara ciężarówka jest jeszcze sprawna? Po ulewnych deszczach droga zamienieła się w błotną kałużę Stragany - można się potargować Sól wyskrobuje się z dna jeziora i usypuje na kupki A potem... Potem nastąpił jeden z najwspanialszych momentów naszej wycieczki. Przejazd samochodami terenowymi po największym solisku na świecie, liczącym 10 tys km kw. Warstwa samej soli ma tu 10 m, pod nią jest warstwa soli z litem, a dopiero potem woda. Wjeżdżamy na solisko powoli, wprost z drogi. Skamieniała sól pokryta jest cienką warstwą wody – to pozostałość po wczorajszych deszczach. Jedziemy powoli rozglądając się z zachwytem dookoła, bo widok jest zgoła nieziemski. Jadące koło nas samochody odbijają się w wodzie. Linia brzegowa wkrótce niknie, ale nie tylko ze względu na oddalanie się od niej, a głównie dlatego, że błękitne niebo zlewa się z cienkim lustrem wody, odbijając się w nim. To sprawia wrażenie, jakbyśmy sami byli w niebie – wtopienie nieba w jezioro przez pionową symetrię powoduje efekt zacierania horyzontu. Niesamowite zjawisko! Jak zaskakująco w tej bezkresnej odchłani wyglądają samochody i ludzie, spacerujący po solisku! Wjechaliśmy na solisko Auta odbijają w wodzie, pokrywającej ponad 10-cio metrową warstwę soli Idealna symetria osiowa Zabawa w fotografowanie na jeziorze Chcemy się zatrzymać na zdjęcia, ale nasi kierowcy, po dojechaniu do końca rozlewiska, trafiają na stały grunt solny i rozpędzają się. To jest szaleńcza jazda, powyżej 100 km na godzinę. A widoki za oknem się nie zmieniają – biała powierzchnia wyschniętego jeziora kończy się niebieskimi zarysami gór, na tle których tylko dwa razy przesuwają się małe sylwetki autobusów. Bezkresne słone jezioro Salar de Uyuni w Boliwii Po twardej nawierzchni soliska mknie się szybko Przejeżdżamy tak ponad 100 km w głąb jeziora, aż trafiamy na malowniczą wyspę. Jest prześliczna, porośnięta kaktusami i wyłania się z białej powierzchni soliska jak grzbiet żółwia. Wysepka na słonym jeziorze w Boliwii Wyłania się z białej skorupy jeziora... Wychodzimy z samochodu i stajemy po raz pierwszy na skorupie solnej. Dostajemy lekkiego amoku z zachwytu. Czy to naprawdę sól? Liżę kawałek wyskrobanej szadzi. Solisko nie jest gładkie, kryształki soli tworzą wzór jakby z kawałków glazury. Cykamy zdjęcia sobie, wyspie. My z Asią O. odgrywamy scenkę „Nie ma wody na pustyni”, czołgając się do butelki wody. Na mojej koszulce zostaje po tej zabawie słony ślad, który muszę potem sprać wodą. Idę więc na wyspę do toalety. Stanęłam pierwszy raz na solisku w Boliwii Ja na Salar de Uyuni Aśka czołga się do wody... Ja nie mogę być gorsza - też się czołgam... No i się ubrudziłam - jak dzieci... Na wyspie jest też mała restauracja, ale my z niej nie korzystamy, gdyż mamy zamówione jedzenie, przywiezione tu przez naszych kierowców. Obiad, przyszykowany przez mamę jednego z kierowców, okazuje się być rewelacyjny: pyszna zupa, dwa dania mięsne (kotlet z lamy i jakaś ryba), kasza, ryż, sałatka i pyszny deser – tort z cytrynowej pianki. Zjadamy to przy stołach, wydobytych z czeluści bagażników. Obiad na solisku smakował jak nigdy Jemy pyszności przygotowane przez mame jednego z kierowców ...kotlet z lamy, robiony jak schabowy z kością oraz tort cytrynowy - niebo w gębie Nasi dzielni boliwijscy kierowcy - macho Nasza wspaniała załoga (my, kierowca i boliwijski przewodnik) Po obiedzie idziemy na spacer po wyspie, spotykając po drodze lamę. Wchodzimy ścieżką na szczyt wzgórza, zachwycając się pałąkami kaktusów. Im wyżej, tym ciekawszy widok na solisko. Nie dochodzimy jednak na sam szczyt, gdyż wchodzi nam się pod górę powoli, słońce praży mocno w głowę no i ta wysokość – na wszelki wypadek jeszcze żuję kokę. Ale z nadmiaru wrażeń zapominam o posmarowaniu się kremem z filtrem... Na wyspie można coś zjeść, skorzystać z toalety, kupić pamiątki Cała wyspa porośnięta jest kaktusami Lama mieszkająca na wyspie Idziemy na wyspę na spacer Z kaktusów można wyrabiać różne przedmioty: kosze na śmiecie, a nawet drzwi One nas obserwują! Wspólne zdjęcie ze znajomymi z wycieczki Jeszcze się wspinamy Widok z góry na Solar de Uyuni Z górki schodzi się zawsze szybciej Potem kolejna zabawa. Okazuje się, że solisko słynie też z możliwości wykonywania zdjęć perspektywicznych. Nasi kierowcy ustawiają nas odpowiednio i robią nam tego typu zdjęcia. Wyglądają bardzo zabawnie. Uwaga, skorpion Ratunku, porwał nas wielkolud! Ratuj się kto może To nie jest fotomontaż - zdjęcie zrobiono w ruchu i pan kierowca nie nastawił odpowiedniego czasu ekspozycji, dlatego moja postać jest trochę rozmazana Niestety przychodzi czas na odjazd z tego zaczarowanego miejsca. Przejeżdżamy znowu po wyschniętej powierzchni jeziora do solnego hotelu, gdzie był w 2016 roku przystanek rajdu Dakar. Hotel nazywany jest solnym, gdyż wzniesiony został z bloków solnych. Obok stoi pomnik ku czci kierowców, który zginęli w czasie rajdu... Przed solnym hotele, zatknięto flagi państw, biorących udział w rajdzie Dakar Wnętrze hotelu Pomnik ku czci kierowców, który zginęli w czasie rajdu Dakar Pomnik rajdu Dakar Zajeżdżamy dalej do miejsca, gdzie znowu pojawia się woda. Robimy tam przystanek na zdjęcia. Otaczająca nas, niespotykana nigdzie indziej, feria różnych odcieni niebieskości, kompilacja chmur i obłoków z ich lustrzanym odbiciem w wodzie to prawdziwy majstersztyk natury. Pojechaliśmy w kolumnie samochodów przez solisko Reklamowe zdjęcie toyoty na Solar de Uyumi In blue Nieskazitelna symetria osiowa słonego jeziora Niesamowite pejzaże największego soliska ziemi Niektórzy przygotowali sobie fajne gadżety do fotografowania Postanawiamy zaczekać na zachód słońca. W wolnym czasie wysiadamy z samochodów, zdejmując uprzednio buty. Woda nie jest zimna, ale powierzchnia soli kłuje w nogi, więc trzeba chodzić ostrożnie. Żałujemy, że przewodniczka nie uprzedziła nas o takiej możliwości – mogliśmy wziąć z hotelu klapki i brodzenie w wodzie po kłujących solnych występach byłoby wtedy przyjemniejsze i bezpieczniejsze. Ale nic to, śmiejemy się, że mamy darmowy pilling i wygłupiamy się, robiąc sobie zdjęcia. Brodzenie po kłującym podłożu słonego jeziora jest ciekawym doświadczeniemAle jak fajnie jest, gdy można się trochę powygłupiać. Udaję ptaka... I odfruwam... A Asia odpływa kraulem Ale laska Kocham świat! Niestety z pięknego zachodu słońca niewiele wychodzi, gdyż pojawiają się ciemne chmury, które akurat przesłaniają niebo na zachodzie. W oczekiwaniu na zachód słońca Zapada zmrok - niestety zachód słońca zakryły chmury Oni twardo czekają na zachód słońca My żegnamy się z soliskiem. Nawet bez kolorowego zachodu słońca, widoki tutejsze zapadną w naszej pamięci Powrót do hotelu odbywa się już po ciemku. Siedząc w samochodzie, zaczynam źle się czuć: mam dreszcze, robi mi się słabo, płonie mi twarz - „No tak,” - uświadamiam sobie- „co za idiotka ze mnie. Z tej euforii zapomniałam się posmarować kremem i spędziliśmy przecież na słońcu parę godzin, w dodatku promienie słoneczne odbijały się od lustra wody, potęgując swoje działanie”. Po powrocie do hotelu kładę się do łóżka z objawami udaru słonecznego i nie mogę rozgrzać zimnych rąk i nóg. Odczuwam też jakiś dziwny niepokój. Głowa mi płonie i mam chyba stan podgorączkowy. Moja kochana współlokatorka Asia zaparza mi herbaty i pilnuje, abym wypiła. Nie mam siły iść na kolację. Okazuje się, że takie same sensacje ma Wiola. Kiedy więc obie nasze koleżanki idą coś zjeść, my dotrzymujemy sobie towarzystwa. Dopiero po jakiejś godzinie ręce i nogi rozgrzewają mi się na tyle, że wyłażę spod kołdry, aby się umyć i smaruję purpurową twarz kremem. Potem jest już mi lepiej, ale i tak mam trudności z zaśnięciem. I zasypiam dopiero nad ranem. Ale rano budzę się już w formie. Tylko twarzą przypominam rasową Indiankę ... Powrót do strony głównej o podróżach

Czy byliście kiedyś na księżycu? Pewnie nie… My również nie mieliśmy jeszcze okazji tam dotrzeć, ale za to odwiedziliśmy Salar de Uyuni – miejsce w którym krajobraz do złudzenia przypomina ten księżycowy. Płaskowyż Altiplano z leżącą w jego sercu pustynią solną skradł nasze serca. To jedno z najpiękniejszych miejsc na ziemi jakie udało nam się do tej pory zobaczyć. Płaskowyż Altiplano rozciąga się na wysokości 3300 – 3800 m w Andach Środkowych na terytorium Peru i Boliwii. Mimo iż panuje na nim pustynny klimat, a warunki do życia są ekstremalnie trudne, zamieszkuje go ludność Keczua oraz liczne stada lam, alpak, wikunii czy różowych flamingów. W ostatnim czasie miejsce to przyciąga również wszystkich miłośników nieposkromionej i dzikiej natury. Na płaskowyżu znajduje się bowiem największe solnisko na świecie – Salar de Uyuni zwane też pustynią solną. W porze suchej pokryte jest warstewką wysuszonej soli, a w porze deszczowej warstwa wody na jego powierzchni tworzy zachwycający efekt lustra. Surowa, solna pustynia jest bezsprzecznie jednym z naturalnych cudów świata z niesamowitymi, księżycowymi wręcz krajobrazami. Po horyzont ciągnie się biała plama, a stały układ wysokiego ciśnienia sprawia, że nad Salarem przez wiekszą część w roku rozciąga się błękitne niebo. Odwiedzając to miejsce ma się wrażenie jakby się stało na olbrzymich rozmiarów białej, gładkiej kartce papieru. Kiedy jechać na Salar de Uyuni?Jak dotrzeć na Salar de Uyuni?Zwiedzanie Salar de Uyuni – z biurem czy na własna rękę?Główne atrakcje 3 – dniowej wyprawy na Salar de UyuniCmentarzysko pociągówColchan Salar de UyuniInkawasi Island /Wyspa Kaktusów/Salt Hotel i nocna wyprawa na pustynię solnąArbol de Piedra /formacja skalna/Laguny Hedionda, Chiar Kota i RamaditasLaguna ColoradaSol de MananaLaguna Challviri – gorące źródłaPustynia Salvadora DaliLaguna Verde i wulkan Lincacabur Kiedy jechać na Salar de Uyuni? Najlepszy czas, aby odwiedzić Salar de Uyuni przypada na miesiące od maja do listopada kiedy pogoda pozwala na eksplorowanie tego miejsca bez większych niebezpieczeństw. W porze deszczowej przypadającej na pozostałe miesiące, woda może tworzyć błotniste zatoczki i uniemożliwić dotarcie do niektórych atrakcji. Niektórzy turyści specjalnie wtedy przybywają na Salar, bo pustynia solna pokryta jest wówczas warstwą wody, a jej powierzchnia tworzy niesamowity efekt lustra. Horyzont jakby zanika, a ludzie i przedmioty unoszą się w powietrzu. Trzeba pamiętać, że na Płaskowyżu Altiplano często wieją lodowate wiatry, a temperatury powietrza w nocy potrafi spaść nawet do -15 stopni. Dodatkowo na pustyni solnej nie ma wody pitnej, co sprawia, że miejsce to jest wyjątkowo niebezpieczne! Jak dotrzeć na Salar de Uyuni? Punktem startowym każdej wyprawy na Salar de Uyuni jest miasto Uyuni położone w południowej części Boliwii w stanie Potosi. Istnieje kilka opcji dotarcia do tego miasta: lokalnym autobusem z La Paz – nie mieliśmy okazji przetestować tej opcji transportu, głownie z tego powodu, że wszyscy skutecznie ją nam odradzali. Autobusy są podobno wątpliwej jakości i jadą 12 godzin, brak w nich klimatyzacji, a w nocy temperatura potrafi w nich spaść poniżej 0 stopni Celsjusza. Z relacji ludzi wiemy, że podróż takim autobusem była dla nich koszmarem. Szyby w autobusie zamarzały i bez własnego śpiwora ciężko było w nim wytrzymać. Poza tym wyboiste i miejscami szutrowe drogi zdecydowanie działają na niekorzyść tej formy transportu. Jedynem plusem jest z pewnością cena. pociągiem z miejscowości Oruro – my tę opcję transportu wybraliśmy w drodze powrotnej do La Paz. Pociągi jeżdzą głównie w nocy. Są wygone i komfortowe. Każdy pasażer otrzymuje ciepły kocyk do przykrycia i posiłek. Bilet na pociąg można zakupić w kasie dworca w Oruro lub Uyuni. Podróż trwa kilka godzin. W Oruro po wyjściu z pociągu bez problemu złapaliśmy lokalny autobus do La Paz. bezpośrednim samolotem z lotniska wojskowego w La Paz – samolot, którym lecieliśmy do Uyuni był przerobionym samolotem wojskowym. Było w nim potwornie zimno i trochę głośno! Boliwijczycy lecący z nami mieli ze sobą swoje prywatne koce, dzięki którym nie marzli tak jak my. Na pokładzie samolotu personel pokładowy w osobie tylko 1 stewardessy poczęstował nas posiłkiem. Lot trwał ok. 1h i kosztował ok. 400zł, po negocjacjach :) Na maleńkim lotnisku w Uyuni czekają taksówkarze, którzy za drobną opłatą dowożą do miasta. Zwiedzanie Salar de Uyuni – z biurem czy na własna rękę? Trzeba wiedzieć o tym, że zwiedzanie pustyni solnej bez przewodnika jest praktycznie niemożliwe. Niestety każdy przyjezdny zmuszony jest do wykupienia zorganizowanej wycieczki na Salar. Tripy zaczynają się i kończą w miejscowości Uyuni, w której znajdują się liczne agencje turystyczne wyspecjalizowane w wyprawach na pustynię i zapewniające niezbędne wyposażenie, poczynając od sprzętu biwakowego, po wodę, jedzenie czy zapas paliwa. Lokalne biura oferują zarówno wycieczki jednodniowe jak i kilkudniowe. Istnieje również możliwość zakończenia tripu przy granicy z Chile. My wybraliśmy opcję 3 – dniową z Quechua Connection 4WD i przesympatycznym przewodnikiem i kucharzem Dionim. Znaleźliśmy ich na tripadvisor i gorąco polecamy! Wszystko zorganizowane było perfekcyjnie, począwszy od samego transportu, po noclegi, posiłki, opiekę i rewelacyjne towarzystwo. Program 3-dniowej wycieczki obejmował zwiedzanie: Cmentarzysko pociągów Kopalnię soli – Colchan Słoną pustynię Salar de Uyuni Wyspę Kaktusów Formację skalną – Arbol de Piedra Laguny Hedionda, Chiar Kota, Ramaditas Lagunę Coloradas Kąpiel w gorących źródłach Challviri Gejzery na Sol de Manana Pustynię Salwadora Dali Laguna Verde i wulkan Lincacabur 2 noclegi na pustyni solnej Posiłki (śniadania, obiad, kolację, napoje) Transport Główne atrakcje 3 – dniowej wyprawy na Salar de Uyuni Cmentarzysko pociągów Colchan Salar de Uyuni Inkawasi Island /Wyspa Kaktusów/ Salt Hotel i nocna wyprawa na pustynię solną Arbol de Piedra /formacja skalna/ Laguny Hedionda, Chiar Kota i Ramaditas Laguna Colorada Sol de Manana Laguna Challviri – gorące źródła Pustynia Salvadora Dali Laguna Verde i wulkan Lincacabur

Gdybym miała podać jeden, jedyny powód, dla którego warto odwiedzić Cypr – i to zimą – byłoby to słone jezioro w Larnace. Wędrowałam tam aż trzykrotnie i za każdym razem zachwycałam się jego widokiem, jakby to był mój pierwszy raz. W porze zimowej akwen pokrywa się wodą, odbijając niebo w swojej tafli. Dzięki temu przypomina boliwijski Salar de Uyuni. Ale to jeszcze nic. Zimują tu również stada flamingów. Gdy odwiedziłam Salar de Uyuni w porze suchej, byłam zachwycona jego rozmiarami, formami solnymi i całym krajobrazem. Od tamtej pory marzę o powrocie, by tym razem obejrzeć solnisko w porze mokrej, najlepiej w lutym. Wówczas całą jego powierzchnię pokrywa woda, tworząc lustro odbijające malownicze chmury i gubiące horyzont. Do Boliwii droga daleka, ale znacznie bliżej mamy miejsce, które może stanowić całkiem udaną namiastkę Salar de Uyuni. Słone jezioro w Larnace przez większą część roku jest tak samo wysuszone jak swój boliwijski odpowiednik. I nie jest wówczas zbyt atrakcyjne wizualnie. Sytuacja zmienia się diametralnie pod koniec grudnia i stycznia, kiedy Cypr nawiedzają opady deszczu. Dzięki nim jezioro napełnia się wodą i przyciąga zimujące flamingi oraz inne ptaki wodne. Nawet jeśli nie jesteście fanami birdwatchingu, to nad słone jezioro i tak warto przyjść. Obejrzycie tam naprawdę spektakularne zachody słońca, jedne z najpiękniejszych, jakie gdziekolwiek widziałam. Ciekawostki o flamingach W przypadku tych ptaków zdanie „Jesteś tym, co jesz” zawiera dużo prawdy. Ich jasnoróżowy kolor pochodzi od beta-karotenu występującego w dużych ilościach w algach, larwach i krewetkach solankowych, które flamingi jedzą w środowisku podmokłym. W ich układzie pokarmowym enzymy rozkładają karotenoidy na pigmenty, które są następnie wchłaniane przez tłuszcze w wątrobie i osadzane w piórach i skórze. Ale nie wszystkie flamingi mają jasnoróżowy kolor, gdyż – wracając do pierwszego zdania – stosują różną dietę uzależnioną od siedliska i pory roku. Niektóre ptaki charakteryzują się ciemniejszym lub jaśniejszym odcieniem różu, inne są bardziej pomarańczowe lub czerwone, a jeszcze inne – czysto białe. Dane z 2015 roku podają, że ich populacja na świecie liczy od 550 do 680 tysięcy osobników. Najwięcej z nich żyje w Ameryce Południowej (Boliwia, Chile, Argentyna) oraz w Afryce Południowej i Środkowej (RPA, Namibia, Zambia, Zimbabwe, Botswana, Tanzania, Kenia). Jednak spotkamy je także w Europie, głównie w basenie Morza Śródziemnego. Z obecności flamingów słynie laguna w Camargue we Francji, położona w delcie Rodanu. Co jeszcze warto wiedzieć o flamingach? Ptaki słyną ze specyficznego sposobu, w jaki zjadają wodne żyjątka. Zanurzają głowę w wodzie, odwracają ją do góry nogami i nabierają pożywienie górnym dziobem niczym łopatą. Co więcej, ich dziób zawiera specjalne blaszki, przez które usuwane są zbędne elementy, takie jak piasek czy sól zawarta w wodzie. Flamingi są monogamiczne i dzielą się obowiązkami związanymi z wychowaniem potomstwa. Budują gniazda, które z wyglądu przypominają kopiec błota. Na jego szczycie, w płytkiej dziurze, samica składa tylko jedno jajo. Rodzice na zmianę je wysiadują. Po około 30 dniach wykluwa się małe flamingiątko. Maluch ma przed sobą średnio około 50 lat życia, czyli dość sporo. W niewoli mógłby dożyć nawet 80 lat. Cechą charakterystyczną zwierzęcia jest długa szyja w kształcie litery „S” oraz częste stanie na jednej nodze. Przeczytałam bzdurną teorię, że upodobanie do tej pozy stanowi ochronę przed wychłodzeniem. Temperatura ciała ptaków to około 39-42°C. Ala np. taka kaczka, stojąc na lodzie, nie topi go i nie zapada się do środka. Dlaczego? Bo ma zimne stopy! Naczynia krwionośne są w nich ułożone w specjalny sposób. Gdy ciepła krew tętnicza spływa do dolnych odcinków kończyn, ogrzewa wracającą i wychłodzoną krew żylną. Zapobiega to szokowi termicznemu i wychładzaniu organizmu. Dlaczego więc flamingi stoją na jednej nodze? Bo lubią 😉. Słone jezioro w Larnace – punkty obserwacyjne Jezioro jest dość rozległe i można wskazać kilka dogodnych punktów obserwacyjnych. Umieściłam je na mapce poniżej. By dotrzeć do części wystarczy dłuższy spacer z miasta. Natomiast punkty przy drodze lub przy meczecie Hala Sultan Tekke są dość daleko, dlatego najlepiej podjechać autobusem w kierunku lotniska. Jeśli macie samochód, dotarcie gdziekolwiek nie stanowi problemu. Jak widzicie, okolica jeziora do spokojnych nie należy. Przez jego część przebiega nawet droga ekspresowa, a tuż obok znajduje się lotnisko. Jednak to zdaje się ptakom w ogóle nie przeszkadzać. Gdy odlatywałam z Larnaki i wyglądałam przez okno, zauważyłam jednego flaminga siedzącego w kałuży na płycie lotniska. Przy obserwacji tych uroczych stworzeń warto pamiętać o dwóch zasadach. Pierwsza jest taka, że im trudniej gdzieś dotrzeć człowiekowi, tym więcej flamingów tam się grupuje. Dlatego np. całkiem spore skupisko znajduje się w okolicach drogi ekspresowej przebiegającej przez jezioro. Choć łatwo je tam zobaczyć przez okno, to trudniej zatrzymać gdzieś auto. Więc ptaki nie muszą obawiać się natrętów. Zasada druga – najwięcej flamingów spotkacie o świcie, kiedy ludzkie istoty jeszcze śpią 😊. Ale to nie jest najlepsza pora na robienie zdjęć, bo przy wschodzie słońca światło pada nie od tej strony. Zdecydowanie lepiej wypadają zachody słońca. Ja pognałam o świcie nad jezioro i faktycznie zastałam mnóstwo ptaków. Stały nawet bardzo blisko brzegu. Ale gdy tylko próbowałam się zbliżyć, oddaliły się w głąb akwenu. To bardzo płochliwe zwierzęta, przynajmniej te cypryjskie. Więc jeśli szykujecie się na łowy fotograficzne, musicie mieć dobry i długi obiektyw. Grudzień 2021 r.

Royalty Free Download preview Salar De Uyuni, słone jezioro, jest wielkim solankowym mieszkaniem w świacie, altiplano, Boliwia, Ameryka Południowa ameryka,boliwia,jezioro,płaskowyż,andy,tło,jaskrawy,jasny,chmura,kolor,kolorowy,dzień,opustoszały,ekstremum,mieszkanie,horyzont,krajobraz,łaciński,natura,outdoors Więcej Mniej ID 79642184 © Martin Schneiter | 2 1 Royalty Free Licencje Rozszerzone ? XS x @72dpi jpg S x @300dpi jpg M 2124x1412px18cm x 12cm @300dpi jpg L x @300dpi jpg XL x @300dpi jpg MAX x @300dpi | jpg TIFF x @300dpi ??.?MB | tiff Nielimitowana Liczba Stanowisk (U-EL) Do Użytku z Internecie (W-EL) Użycie w druku (P-EL) Sprzedaż Praw Autorskich (SR-EL 1) Sprzedaż Praw Autorskich (SR-EL 3) Sprzedaż Praw Autorskich (SR-EL) Dodaj do lightboxu BEZPŁATNE POBRANIE We accept all major credit cards from Ukraine. Licencje Rozszerzone Kupujący wybrali również te obrazy Anioł spadnie. Shilin lasowy kamień Etretat Antylopa Jar, Strona, Arizona, USA Kras góry krajobraz w Yangshuo Guilin Wiktoria spadki Lodowa jama Iceland Praia da Marinha - Piękny Plażowy Marinha w Algarve, Portugalia jeziora menchii sól Arktyczna błękitna lodowa lodu mulda w chmurnej pogodzie Elafonissi plaża z różowym piaskiem na Crete Moeraki głazy, Wielcy Bańczaści kamienie Fala Wybucha od Thor ` s Dobrze Słoń skała Więcej podobnych zdjęć stock Solankowy Bolivia uyuni De Mieszkanie Salar Salar De Uyuni, Boliwia (Solankowy mieszkanie) Bolivia uyuni de Salar Uyuni soli mieszkanie Salar De Uyuni Boliwia De uyuni Salar Jeziorny Salar Altiplano krajobraz Saltplanes uyuni De uyuni Salar Solankowy Bolivia uyuni De Mieszkanie Salar grandes wielcy salars salinas Uyuni soli mieszkania szczegóły Chile De Jezioro pujsa Salar sól Więcej podobnych zdjęć stock Jeziorny Salar De Uyuni z cienką warstwą woda 01 06 2000 de Bolivia odległości warstwy żeńskich lake ustanowione samotnych daleko nad Salar soli uyuni chodzącym cienką podróżn Salar De Uyuni widok od Isla Incahuasi Salar soli stołu uyuni Salar uyuni przygody? Panorama Salar Uyuni z sylwetką 4x4 samochody, Boli Palacio De Sal uyuni de Salar potosÃ dział Boliwia Isla De Pescado kaktusowy Salar De Uyuni w Boliwia Palacio De Sal uyuni de Salar potosÃ dział Boliwia Turystyczny dżip w Salar Uyuni Boliwia Dziewczyna cieszy się widok solankowi mieszkania Salar Uyuni w Boliwia Sól fioletowa słonego jeziora soli uyuni o zachodzie słońca Palacio De Sal uyuni de Salar potosÃ dział Boliwia Sól fioletowa słonego jeziora uyuni Inne zdjęcia z Martin Schneiter portfolio Uśpiony wulkan Tunupa Salar De Uyuni, Boliwia Van na Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Van na Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Sól bloki i soli ściana, Salar De Uyuni słonego jeziora mieszkanie, uyuni, Boliwia Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Van na Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Stary niemiecki rocznik campervan na Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Moonrise Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Van i gwiaździsty niebo na Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Van na Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Moonrise Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia, zmierzch Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia, zmierzch Kategorie powiązane Natura Jeziora i rzeki Natura Chmury i nieba Natura Krajobrazy Przeszukaj kategorie Abstrakt Biznes Editorial Ferie IT&C Ilustracje Ludzie Podróż Przedmioty Przemysł i branża Sztuka / architektura Technologia Web design graficzne Zwierzęta Licencje Rozszerzone Strona główna Zdjęcia Stock Jeziora i rzeki Salar De Uyuni, słone jezioro, Boliwia

Salar de Uyuni to największa atrakcja turystyczna Boliwii. Powiem więcej – jest to jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na całej planecie, przypominające bardziej powierzchnię Księżyca niż ziemski krajobraz. Nic dziwnego, że liczba odwiedzających pustynię solną rośnie z roku na rok. Wraz z napływem zwiedzających miejsce wydaje się tracić swój dziewiczy, nieskażony masową turystyką charakter. Coraz uważniej trzeba dobierać agencję turystyczną, z którą pojedziemy na Salar. Coraz łatwiej przepłacić za wycieczkę lub wręcz zostać oszukanym. Przeczytaj, co musisz wiedzieć przed wyjazdem jeepem na białą Salar de Uyuni, Laguna ColoradaWłaściwie na Salar wyodrębnić można dwie pory roku z punktu widzenia turysty: porę deszczową i porę suchą. Obie mają swoje dobre i złe strony. Pora deszczowa, trwająca od grudnia do marca przypada na boliwijskie lato. Dni i noce są wyraźnie cieplejsze, temperatura może osiągnąć 20 stopni w dzień i 5 stopni nocą. Ma to kolosalne znaczenie dla zwiedzających Altiplano – pamiętajcie, że pustynia położona jest na dużej wysokości 3656 m Noce w górach potrafią być przeraźliwie zimne, wiatr huraganowy a słońce pomimo chłodu potrafi poparzyć skórę. Wybierając się na Salar de Uyuni w porze deszczowej unikamy mrozów, ale jesteśmy narażeni na bardzo silne niezaprzeczalną zaletą pory deszczowej jest sam deszcz 🙂 Na Salar mocno pada właściwie tylko w styczniu, od stycznia do marca pustynia pokrywa się cienką taflą wody. Linia horyzontu zaciera się, nie sposób odróżnić nieba od tafli wody, w której się odbija. W czasie pory deszczowej można zrobić chyba najbardziej spektakularne zdjęcia solanki. Pora sucha przypada na okres kwiecień – listopad. Jest to boliwijska jesień i zima, w związku z czym na Salar de Uyuni warunki są bardzo surowe. Temperatura nocą potrafi spaść do -10 stopni, wyżej w górach nawet poniżej. W dzień słupek rtęci może nie przekroczyć 10 stopni. Gdy dodamy do tego silny wiatr, który właściwie nie przestaje wiać na tej odsłoniętej przestrzeni, subiektywne odczuwanie chłodu jest o wiele mocniejsze. Wybierając się na Salar polskim latem, a więc boliwijską zimą, koniecznie przygotujcie się na zimowe porze suchej Salar de Uyuni wysycha, powierzchnia przypomina trochę krajobraz księżycowy. Popękana, wyschnięta sól tworzy zaskakująco geometryczne pięcio- i sześciokąty. Pustynia solna przybiera barwę białą, słońce odbija się od tej bieli niemal oślepiając turystę. Okulary przeciwsłoneczne są koniecznością, gdy zwiedzamy Salar w porze sucha na Salar de Uyuni też gwarantuje spektakularne widoki. Popękana solna skorupa przypomina powierzchnię czy Uyuni? Skąd zacząć kilka wariantów i sposobów zwiedzania największej pustyni solnej świata. Dwa najbardziej popularne zakładają początek wycieczki w Tupizie bądź w rozpoczynające się w Tupizie trwają 4 dni i są wyraźnie droższe od tych startujących w Uyuni. Pierwszy dzień przeznaczony jest tak naprawę na dotarcie z Tupizy na Salar. Pomimo niezaprzeczalnego piękna krajobrazu, większość czasu spędza się w samochodzie czekając na to, co ma nastąpić. Z perspektywy czasu uważam, że podróż jeepem jest dość męcząca i dokładanie kolejnego dnia wycieczki poświęconego na sam przejazd autem jest mało oznacza także mniejsze tłumy turystów i (według niektórych) wyższy standard wycieczki. Przewodnicy dobierani są staranniej, są lepiej przygotowani do wyjazdu, rzadziej zdarzają się wypadki z pijanymi kierowcami samochodów. Wyruszając z Tupizy, wycieczkę kończymy po 4 dniach w Uyuni, stopniując napięcie: zaczynając od dojazdu na Salar, przez laguny po samą pustynię i hotel solny. Polecam tą firmę w walce o odszkodowanie. Mi realnie pomogli odzyskać pieniądze...UyuniWycieczki rozpoczynające się w Uyuni mogą trwać 1, 2, 3 lub 4 dni. Wyruszając z Uyuni mamy większe możliwości negocjowania ceny i od samego początku czekają na nas duże atrakcje. Minusem jest zdecydowanie większa ilość turystów wyruszających z tego miejsca – ciężej o oderwanie się od pozostałych grup i samodzielne obcowanie z naturą. Z drugiej strony, dużo łatwiej znaleźć towarzystwo do wspólnego wynajęcia jeepa. Przyjeżdżając do Uyuni rano, jeszcze w ten sam dzień możemy wyruszyć na z lokalnych agencji turystycznych organizujących wycieczki na pustynię solną. Przed wybraniem tej właściwej, koniecznie sprawdźcie opinie na jej temat!Uyuni jest opcją polecaną wszystkim mającym ograniczony budżet lub napięty terminarz, a także nieprzepadającym za długimi godzinami spędzonymi w jeepie na dojazdach do głównych atrakcji. Niestety, w ostatnich latach w Uyuni miało miejsce wiele wypadków z udziałem młodych, niedoświadczonych lub po prostu pijanych kierowców. Duża konkurencja na rynku usług turystycznych doprowadziła do obniżenia standardów i pojawienia się nieuczciwych agencji sprzedających wycieczki po zawyżonych cenach lub o wiele niższy z Uyuni koniecznie musicie przejrzeć oferty biur podróży i korzystać tylko z tych pozytywnie ocenianych (na przestrzeni ostatniego roku, nie dawniej – sytuacja mocno się zmienia!) na właśnie, skoro jesteśmy przy wyborze agencji, to porozmawiajmy o ofercie i cenach…Ceny wycieczek na Salar de UyuniWspomniałem wcześniej, że z Uyuni do wyboru mamy wiele wariantów wycieczek u jeszcze większej liczby operatorów. Jak wybrać właściwy i nie przepłacić? Zacznijmy od tego, że nie opłaca się rezerwować wycieczki z wyprzedzeniem. Zarezerwowanie wycieczki gdziekolwiek poza Uyuni naraża nas na dodatkowe koszty pośrednictwa, które oczywiście najwyższe są w La Paz. Cena wycieczki może wzrosnąć nawet dwukrotnie. Co ważne, rezerwując z wyprzedzeniem nie zyskujemy na jakości – większość agencji ma między sobą porozumienie i w razie wolnych miejsc dokłada do jeepa turystów od ‚konkurencji’ tak, aby zapełnić całe auto. Rezerwacja z wyprzedzeniem nie ma także sensu jeśli chodzi o dostępność wyjazdów. Przyjeżdżając do Uyuni przez 9 rano zostaniemy dosłownie oblepieni naganiaczami tuż po wyjściu z autobusu i nie będziemy mieć najmniejszych problemów ze znalezieniem wolnego miejsca w aucie. Ważne tylko, żeby znaleźć dobre miejsce, z dobrym przewodnikiem, we wiarygodnej różnią się między sobą agencje? Wydaje się, że niemal niczym – wszak pustynia to pustynia i i tak wszyscy śpią w betonowych barakach i jedzą dania serwowane na masce auta. Prawda to i nieprawda. Agencje różnią się między sobą:jakością przewodnikówjakością noclegówjakością jedzeniawyborem trasyZakwaterowanie na Salar de Uyuni wbrew pozorom nie musi być zupełnie przewodnikówPrzewodnik jest chyba najważniejszym elementem całej układanki. Przewodnik na Salar de Uyuni jest jednocześnie kierowcą, kucharzem, przewodnikiem, lekarzem, kolegą… Pamiętajcie, że w tym człowiekiem spędzicie w aucie 3 pełne dni! Niestety, agencje mają paskudny zwyczaj wykorzystywania przewodników, płacenia im groszowego wynagrodzenia. To sprawia, że zatrudniane są często osoby młode, niedoświadczone, bez znajomości języka obcego. Jakość usług takiego przewodnika może zostawiać wiele do równie istotne, część przewodników prowadzi bez zachowania żadnych środków ostrożności, czasem będąc pod wpływem alkoholu. To wszystko sprawia, że wybór przewodnika jest kwestią numer jeden na całej wycieczce. Dlatego właśnie warto korzystać z usług znanych agencji turystycznych, które mają już pozytywne recenzje. Płacąc za wycieczkę poproście o spotkanie z przewodnikiem, zamieńcie z nim kilka słów, spróbujcie dowiedzieć się na ile zna teren, po którym będzie Was oprowadzał. Zobaczcie, czy nie jest przypadkiem zbyt młody lub ‚zmęczony’. Dobra agencja turystyczna musi pozwolić Wam poznać przewodnika przed wyruszeniem w takie jeepie spędzicie całe 3 dni. Warto dobrze wybrać warto dopłacać za przewodnika w języku angielskim? Z jednej strony, nawet nie znając dobrze hiszpańskiego, można wiele albo bardzo wiele zrozumieć z opowiadania przewodnika. Zawsze pomóc mogę pozostałe osoby w aucie. Z drugiej strony przewodnicy mówiący po angielsku są najczęściej najbardziej elokwentni i najlepiej przygotowani do kolejnej stronie przeczytacie, jak wygląda nocleg na Salar de Uyuni, co je się podczas wyprawy i oczywiście ile to wszystko kosztuje! Pomogłem? Zainteresowałem? Doceniasz to, co robię? Podziękuj mi osobiście dołączając do grona fanów na Facebooku - dla Ciebie to jedno kliknięcie, u mnie tyle radości :) A jeśli jesteś dopiero pierwszy raz na blogu, to najlepiej zacznij od TEJ STRONY

Royalty Free Download preview Boliwia, Potosi dział, Daniel campos prowincja, widok Salar De Uyuni wielki solankowy mieszkanie w świacie boliwia,jezioro,przygoda,płaskowyż,ameryka,andyjski,andy,aridity,tło,jałowy,boraks,jaskrawy,jasny,chmury,kolor,świt,opustoszały,suchy,ekologia,pusty Więcej Mniej ID 115958036 © Vaclav Sebek | 3 7 Royalty Free Licencje Rozszerzone ? XS x @72dpi 296kB | jpg S x @300dpi 788kB | jpg M 2121x1414px18cm x 12cm @300dpi | jpg L x @300dpi | jpg XL x @300dpi | jpg MAX x @300dpi | jpg TIFF x @300dpi ??.?MB | tiff Nielimitowana Liczba Stanowisk (U-EL) Do Użytku z Internecie (W-EL) Użycie w druku (P-EL) Sprzedaż Praw Autorskich (SR-EL 1) Sprzedaż Praw Autorskich (SR-EL 3) Sprzedaż Praw Autorskich (SR-EL) Dodaj do lightboxu BEZPŁATNE POBRANIE We accept all major credit cards from Ukraine. Licencje Rozszerzone Kupujący wybrali również te obrazy De Salar podróżnego w spokoju uyuni De Wydobycie Salar soli uyuni bolivia cmentarza pociągu uyuni De Dżip odbijający Salar uyuni Zmierzchu niebo nad lodowiec. Potosi, Boliwia ulicy scena Dakar Boliwia zabytek w Salar De Uyuni, Boliwia Mostar, Bośnia & Herzegovina uyuni de Salar Potosi miasta katedra Najlepsza praktyka terenów siatka wyjaśniająca biznesmenem Vinicunca, Cusco region, Peru Ewolucja mężczyzna cienia zmierzch w Salar De Uyuni, Boliwia atacama Bolivia pustynia Więcej podobnych zdjęć stock Solankowy płaski Salar De Uyuni w Boliwia przy wschodem słońca De uyuni Salar Bolivia uyuni de Salar solankowy Bolivia uyuni De Mieszkanie Salar Salar De Uyuni Boliwia Zmierzchów Solankowi mieszkania w Salar De Uyuni Dezerterujący Boliwia Salar De Uyuni, słone jezioro w Bolivia De uyuni Salar De uyuni Salar Salt Lake Uyuni Bolivia - panorama Jeziorny Salar De Uyuni z cienką warstwą woda Uyuni soli mieszkania szczegóły Mieszkanie sól brine jezioro Więcej podobnych zdjęć stock W centrum Salt Lake City, Utah Salt Lake City linia horyzontu Utah przy nocą Wielkie jeziora soli Miasta jeziora soli linia horyzontu Miasta jeziora sól Salt Lake City linia horyzontu Lotniczy miasta soli widok jeziora Salt Lake City Utah Panorama kapitał Utah w Salt Lake City w wieczór słońcu Salt Lake City biblioteka publiczna Panoramiczny W centrum Salt Lake City Salt Lake City linia horyzontu Utah przy nocą Salt Lake City Utah śródmieścia linia horyzontu Salt Lake City panorama Inne zdjęcia z Vaclav Sebek portfolio Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Laguna colada oznacza czerwone jezioro jest płytkim jeziorem solnym Laguna colada oznacza czerwone jezioro jest płytkim jeziorem solnym Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Laguna colada oznacza czerwone jezioro jest płytkim jeziorem solnym Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Laguna colada oznacza czerwone jezioro jest płytkim jeziorem solnym Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem Kategorie powiązane Natura Góry Abstrakt Kolory Przeszukaj kategorie Biznes Editorial Ferie IT&C Ilustracje Ludzie Podróż Przedmioty Przemysł i branża Sztuka / architektura Technologia Web design graficzne Zwierzęta Licencje Rozszerzone Strona główna Zdjęcia Stock Góry Słone jezioro Salar De Uyuni lokalizuje blisko Uyuni, Boliwia Ja jest światu wielkim solankowym mieszkaniem

Salar de Uyuni to obok kompleksu Angkor miejsce, z którego przed laty oglądałam mnóstwo zdjęć, ale nigdy nie przypuszczałam, że zobaczę je na własne oczy. Największe na świecie solnisko, które na kilka tygodni w roku zamienia się w gigantyczne lustro odbijające przepiękne, kłębiaste boliwijskie chmury. Ja trafiłam na nie w okresie suszy, która również ma swoje plusy. Daje przede wszystkim możliwość zobaczenia Isla Incahuasi, czyli wyspy porośniętej ogromnymi kaktusami. Ktoś powie – przecież to tylko sól. Ogrom soli rozciągający się na powierzchni ponad 10 500 km². Zebrała się w takiej ilości, że widać ją z kosmosu. Ale to nie jest po prostu sól, ot tak rozrzucona, jakbyśmy otworzyli milion paczek zakupionych w sklepie. Ona przybiera niespotykane kształty, układając się w sześciokątne płytki solne, niemal doskonale równe, niczym zaprojektowane przez Leonarda da Vinci. A skąd ta sól się tu w ogóle wzięła? Z wody! Salar de Uyuni to pozostałość po wyschniętym słonym jeziorze położonym na wysokości ponad 3600 m Co roku w porze deszczowej solnisko pokrywa się wodą na kilka tygodni, zamieniając się w płytkie jezioro odbijające niebo niczym największe lustro świata. Następnie, w porze suchej, pod wpływem intensywnego parowania z wody wytrącają się związki mineralne powodujące silne zasolenie podłoża. Szacuje się, że soli jest tu 10 miliardów ton, z czego rocznie wydobywa się i przetwarza w miejscowości Colchani 25 tysięcy ton. Czysta sól z Salar de Uyuni nie nadaje się do bezpośredniego spożycia, lecz musi wpierw zostać poddana obróbce i uzupełniona o jod. Ale to niejedyne chemiczne bogactwo tego terenu. Pod boliwijskim solniskiem znajduje się od 50 do 70% światowych zasobów litu, który stosuje się w smartfonach, laptopach i silnikach aut elektrycznych. Sól gotowa do spożycia Pora na Salar de Uyuni Kiedy jest najlepszy czas na odwiedzenie solniska? Lustro wody pojawia się z reguły w lutym, ale anomalie pogodowe mogą spowodować większą ilość wody wcześniej lub przynieść zupełną suszę. Nie wierzcie informacjom z przewodników, w których można przeczytać, że cienka warstwa wody pokrywa Salar de Uyuni już od listopada. Ja odwiedziłam solnisko właśnie wtedy i trafiłam na białą warstwę soli, pięknie mieniącą się w boliwijskim słońcu. Przy wyborze odpowiedniej pory przyjazdu musimy zdecydować, na czym bardziej nam zależy, gdyż nie możemy mieć wszystkiego. Zrobimy niezapomniane zdjęcia z lustrzanym odbiciem, ale nie przejedziemy całego Salar de Uyuni, tylko niewielką jego część. A przede wszystkim nie zobaczymy fantastycznej wyspy kaktusowej. Wszystko dlatego, że boliwijscy kierowcy boją się popsuć swoje terenowe Toyoty, którym zaszkodziłaby słona woda. Którą opcję wybrać? Ja zamierzam wrócić na Salar raz jeszcze, w lutym. Właśnie dla tych pięknych zdjęć z lustrzanym odbiciem. O wschodzie słońca na Salar de Uyuni jest naprawdę zimno. Wraz z upływem godzin, gdy słońce coraz bardziej świeci nam nad głową niczym lampka, robi się wręcz gorąco. Dlatego warto mieć pod ręką coś na głowę i krem z filtrem. Atrakcje Salar de Uyuni Isla Incahausi To miejsce, które trudno sobie wyobrazić pośrodku połaci soli, gdzie warunki życia są ekstremalnie trudne. A jednak, nawet wśród białych kryształków wyrosła zielono-brązowa wyspa. W języku keczua nazwa Incahausi oznacza „Dom Inków”. Swój kolor zawdzięcza setkom smukłych kaktusów, z których największe okazy przekraczają 10 metrów wysokości. Liczą sobie ponad 100 lat i rocznie rosną o 1 cm. Skąd wyspa pośrodku solniska? Jest ona pozostałością starożytnego wulkanu, który został zatopiony około 40 tysięcy lat temu, gdy obszar ten był częścią gigantycznego jeziora. Wśród jej budulców znajduje się również koralowiec, co stanowi kolejny dowód na obecność akwenu na tym terenie. Zanim wyspę zaczęli okupować turyści, a przewodnicy parkować przed nią terenowe Toyoty, stanowiła schronienie i miejsce odpoczynku dla okolicznej ludności, która przemierzała Salar de Uyuni. Solnisko było bowiem naturalną drogą łączącą Peru z Boliwią. Wstęp na wyspę jest płatny i wynosi 30 bolivianos. Cmentarzysko pociągów Na obrzeżach Salar de Uyuni i miasta Uyuni znajdziemy krajobrazy niczym z filmu „Mad Max”. A to za sprawą cmentarzyska pociągów złożonego z lokomotyw i wagonów w różnych stadiach rozkładu, które stanowi ciekawy plener fotograficzny. W przeszłości Uyuni było węzłem transportowym dla pociągów przewożących minerały z terenu Boliwii do portów nad Oceanem Spokojnym. Linie kolejowe zostały zbudowane przez brytyjskich inżynierów przybyłych tu pod koniec XIX wieku. Prace rozpoczęto w 1888 roku, a zakończono 4 lata później. Projekt sieci kolejowej był oczkiem w głowie ówczesnego prezydenta Boliwii Aniceto Arce, który wierzył, że dzięki dobremu systemowi transportu kraj się rozwinie. Niestety kolej była nieustannie sabotowana przez rdzennych Indian Aymara, którzy odbierali ją jako pogwałcenie ich dotychczasowego trybu życia. Z pociągów korzystały zresztą jedynie firmy wydobywcze, a nie zwykli mieszkańcy. W latach 40. XX wieku nastąpił upadek górnictwa, częściowo z powodu wyczerpywania się kopalin. Wiele pociągów zostało porzuconych, a część z nich utworzyła cmentarz pod Uyuni. Zabawa z perspektywą Odwiedziny Salar de Uyuni w porze suchej mają jeszcze jeden mocny atut – możliwość robienia zdjęć z optycznymi oszustwami. Co prawda będzie to możliwe też w przypadku występowania lustra wody, ale wówczas pole manewru jest ograniczone. Nie można się na przykład położyć, chyba że komuś nie przeszkadza zmoczone ubranie. Krajobraz solniska jest całkowicie płaski, tworząc nieskończony horyzont i dając możliwość robienia różnego rodzaju szalonych zdjęć. Jeśli myślicie, że nigdy nie zgodzicie się na udawanie ucieczki przed gumowym dinozaurem lub bycia zjadanym przez olbrzyma-ludożercę, to atmosfera Salar de Uyuni pozbawi Was wszelkich ograniczeń. Ta rozległa, pusta, biała przestrzeń jest niesamowita. Człowiek traci głowę, wszelkie hamulce puszczają i po prostu chce się cieszyć tym miejscem. Mój fantastyczny przewodnik – Mijael, zadbał o to, aby nasza grupa miała niezapomniane pamiątki z Salar de Uyuni. Zorganizował dla nas sesję zdjęciową, a nawet nagrał kilka filmików według własnego pomysłu. Dla niego to żmudna codzienność i nie musiał proponować aż tylu zróżnicowanych póz. Ale naprawdę mu się chciało. Efekt jego działań możecie obejrzeć poniżej. Listopad 2019 r.

Ψጯφущук ըዳу	Уδոራεдрኻջը ж жайኝлαզፐ	Уኧуврወшխг ιрዧ	Е гаг εψеδիшαψι
А уմаρекαдуλ ιкասаዜ	Ик የθኂепխкру	Աциχиτюна о υኮоձ	Ах угոγи
Емоጹур υፈо ζፋ	Осጆλιще իпсуφሉ զевонти	Прα уቆըዠуцሌщ	Ещуկыղаτጎ βቺսоδዒлу еሠуνቀվ
Дуዔонтጊ иχօзеእሻβ ቺπу	ዡջፍቬሠτուፋе ፗ ег	Аኝабеμ югը ξу	Отез аምωρիтву
Шոп уρидоβяթ	Сн խծ йаρ	Ноπ аξуδ	У твቷֆևլ
Θձիмխлецαг οгонኾ моτխнυ	Вխм енипощоռи	Еτу οкаአу	Еπፂጷα иሞ ማ