Dziękujemy za wysłanie interpretacji Nasi najlepsi redaktorzy przejrzą jej treść, gdy tylko będzie to możliwe. Status swojej interpretacji możesz obserwować na stronie swojego profilu. Dodaj interpretację Jeśli wiesz o czym śpiewa wykonawca, potrafisz czytać "między wierszami" i znasz historię tego utworu, możesz dodać interpretację tekstu. Po sprawdzeniu przez naszych redaktorów, dodamy ją jako oficjalną interpretację utworu! Wyślij Niestety coś poszło nie tak, spróbuj później. Treść interpretacji musi być wypełniona. Słowa utworu zaśpiewanego w interpretacji Czesława Niemena napisane zostały przez Juliana Tuwima. Wiersz "Wspomnienie" znalazł się w tomie poezji "Słowa we krwi", wydanego w Warszawie w 1926 roku. Utwór został także przedrukowany w czasopiśmie Dookoła Świata - numer 49, Warszawa 1954. Utwór jest retrospekcją wywołaną u Podmiotu mówiącego w utworze za sprawą kwiatu mimozy, który to przypomniał mu lata młodości, gdy czekał za zakrętem na ulicy na dziewczynę, która wybiegała do niego z domu (może robiła to w tajemnicy przed rodzicami?) Kolejny obraz to wbiegający po lekcjach do domu Podmiot mówiący w utworze, rzucający w kąt książki, tylko po to, by zająć się listami od (i do) dziewczyny którą kocha. Mężczyzna wspomina ich spotkania w cukierni, randki w jesiennym parku, i sny o miłości – to dalszy ciąg historii, która minęła, stała się jedynie wspomnieniem przeszłości i prawdopodobnie niespełnionym marzeniem. Dobór motywów i elementów otaczających bohaterów utworu (również elementów, którymi się posługują) jak często w poezji Tuwima bywa, nie jest przypadkowa, a pełna symboliki. Tak też, wspomniana mimoza to kwiat niezwykle wrażliwy na dotyk, kruchy, nam egzotyczny, bo pochodzący z Brazylii. Jest to kwiat, który swoje liście zwija i ukrywa nawet przed chłodem wieczoru. Mężczyzna - bohater wiersza Tuwima, nie wspomina urody kobiety, nie mówi o żadnych jej cechach charakterystycznych, a jedynie przyrównuje dawny obiekt miłości do złotego kwiatu. Jest to piękne, pełne melancholii, jednak wciąż radosne i dość lekkie wspomnienie. Październik natomiast staje się tu momentem, w którym kwiat usycha, tak samo z resztą jak miłość wspominanej pary. Październik symbolizuje w utworze inny kwiat - nieśmiertelnik, który co do swojego znaczenia, jest symbolem nieszczęścia. Strofy utworu są jednak podzielone czasowo - pierwsza i trzecia to czas teraźniejszy. Wykorzystane są tu przemyślenia dorosłego już mężczyzny. Pozostałe strofy to wcześniej wspominane wspomnienia (jak w samym tytule), które prawdopodobnie wywołane są jesienną aurą obserwowaną przez mężczyznę. Pojawia się także jakże literacki i romantyczny motyw listów wysyłanych do siebie przez zakochanych. Motyw anioła, który staje się w utworze uosobieniem samego uczucia miłości - jasnego, lekkiego, dynamicznego, rozpierającego bohaterów. Jest park, szeptane wyznania, księżyc, modlitwy i omdlenia, a wszystko to tak charakterystyczne dla opisów miłości romantycznej, jednak przez to, że są to wspomnienia "miłości szkolnej", wszystko to pozbawione zostało tragizmu, jest natomiast pełne radości i niewinności. Wyślij Niestety coś poszło nie tak, spróbuj później. Treść poprawki musi być wypełniona. Dziękujemy za wysłanie poprawki.

Przeczy naszym wyobrażeniom o roślinach. Wystarczy lekko jej dotknąć, a natychmiast się kuli i przestraszona składa liście. Mimoza – jeszcze roślina czy już... istota rozumna? Może zastanawialiście się kiedyś, czy rośliny czują? Jak reagują, gdy odetniemy gałąź – może się boją, a może nawet nienawidzą. Bzdura? Eksperymenty uczonych dowodzą, że rośliny nie tylko reagują na doznane krzywdy, ale nawet potrafią się porozumiewać, wysyłając sobie np. sygnały o ataku szkodników i broniąc się przez wytwarzanie zniechęcających je substancji. Jednak niełatwo uwierzyć w to, czego nie widać. Zamiast studiowania naukowych teorii, proponuję spotkanie z jedną z najciekawszych przedstawicielek ziemskiej flory. Mimoza – roślina czy zwierzę? Zjawisko poruszania się roślin opisali już Grecy ponad dwa tysiące lat temu. Najprawdopodobniej chodziło o jeden z gatunków mimozy. Szczególnie widowiskowe jest zachowanie mimozy wstydliwej. Ta niepozorna roślina pochodzi z tropikalnych rejonów Ameryki. Jej imię wywodzi się od greckiego mimos i oznacza: aktor, naśladowca. W Polsce niektórzy nazywają ją czułkiem, a w innych krajach jest np. śpiącą trawką, niedotykalską lub nieśmiałą rośliną. Rzeczywiście, wydaje się uosobieniem delikatności – ma drobne pierzaste listki, lilioworóżowe kulki kwiatów kołyszące się na wątłych łodygach. Wygląd pasuje do charakteru jak ulał, bo istotka to nader bojaźliwa. Wystarczy lekkie dotknięcie, a ona już składa pierzaste listki. Często zachodzi reakcja łańcuchowa – jedne liście dają sygnał kolejnym, łodygi wiotczeją i cała roślina kuli się w okamgnieniu. Ale wystarczy pół godziny i znów „stroszy piórka”. Na dłużej zasypia o zmroku, by znów się zbudzić o świcie. Przez wieki przypuszczano, że mimoza zawdzięcza możliwość poruszania się... mięśniom i nerwom podobnym do tych, które mają zwierzęta. Dopiero w połowie XIX wieku udowodniono, że ruch ten jest spowodowany nagłym spadkiem ciśnienia w niektórych komórkach. Ale na czym dokładnie to polega? Komórki mimozy oglądane pod mikroskopem nie różnią się niczym od komórek innych roślin. A może przynajmniej wiadomo, czemu służy taka reakcja? Istnieją teorie, że to metoda obrony przed roślinożercami – mimoza wygląda na zwiędłą i łakomy zwierzak traci apetyt. Ale w końcu każdy kwiatek mógłby się zachowywać w ten sposób. Dlaczego tak nie jest? Oto kolejna zagadka. Mimoza w domu – jak ją uprawiać? Czy widzieliście kiedyś mimozę wstydliwą? Jeśli nie, to warto się wybrać do cieplarni w ogrodzie botanicznym. Kiedy zwiedzałam ją z dziećmi, to właśnie mimoza okazała się największym hitem. Maluchy wprost nie mogły się od niej oderwać. Dotykały liści, piszcząc z radości. Choć mimoza wydaje się żywą zabawką, nie wolno jej często niepokoić, gdyż traci siły. Niełatwo mieć ją na własność. Na szczęście za pomocą internetu można kupić nasiona, z których bez trudu się rozmnaża. Wcześniej warto je namoczyć przez dwadzieścia minut w wodzie podgrzanej do sześćdziesięciu stopni Celsjusza. Następnie wysiewa się je po kilka sztuk do małych pojemników. Gdy wykiełkują, trzeba wybrać najsilniejsze i przesadzić je do większych doniczek ze zwykłą ziemią. Ojczyzną mimozy jest Brazylia, dlatego roślina tak lubi słońce, ciepło, wilgoć w podłożu i wokół siebie. Wystarcza jej niezbyt żyzna ziemia (pochłania azot z powietrza, więc sama wytwarza sobie pokarm). Dobrze będzie się czuła w łazience z oknem. Nie jest długowieczna. Po wydaniu nasion zwykle zamiera. Zresztą pod każdym względem jest wrażliwa. Jak to mimoza. A jednak warto zaprosić ją do domu – to jedna z najbardziej fascynujących roślin, jakie istnieją. Odmiany mimozy i koleżanki z łąki Mimozami jesień się zaczyna... – słowa wiersza Juliana Tuwima pt. „Wspomnienie”, spopularyzowane w piosence przez Czesława Niemena, mogą nieźle zamieszać w głowie. Czyżby mimozy zaliczały się do tradycyjnych kwiatów polskich? Nic podobnego. Poeta miał na myśli nawłoć kanadyjską (Solidago canadensis), pospolitą roślinę naszych łąk. Jak jej nazwa wskazuje, przybyła do nas z Kanady i tak się zadomowiła, że jest uciążliwym chwastem. Mimo to jej złociste wiechy mają swój niepowtarzalny urok. Docenili go floryści i ostatnio, na fali mody na dzikie kwiaty, lansują nawłoć w bukietach. Jeśli zaś usłyszycie, że mimozy to drzewa rosnące na południu USA i Europy, nie bierzcie tego zbyt dosłownie. Mimosa tree to potoczna nazwa albicji (Albizia julibrissin). Przypomina mimozę wstydliwą kształtem liści, a także zwyczajem ich składania na noc. Wygląda jak ogromny parasol. Wspaniały spektakl daje latem, kiedy rozwija różowe kwiaty o słodkim, odurzającym zapachu. A może znacie jeszcze inne mimozy? Takie, które mają sztywne gałązki pokryte żółtymi kulkami kwiatów? Pochodzą z Australii i Afryki, ale popularne są też w południowej Europie. Ich kwitnące pędy można czasem kupić w kwiaciarniach. To akacje (Acacia), często zwane mimozami, bo także składają na noc liście. Krzewy te mają wiele zastosowań – ale to już inna historia. Mimoza – jak wygląda? Mimoza wstydliwa (Mimosa pudica) to roślina zielna o łodygach długości 60-100 cm, pokrytych drobnymi kolcami. Początkowo są one wyprostowane, z wiekiem zaczynają się pokładać. Kwiaty są różowofioletowe, kuliste. Mimoza w naturze zwykle dożywa kilku lat, natomiast uprawiana w doniczce przetrwa najwyżej rok. Mimoza to lek czy trucizna? Mimoza wstydliwa zawiera niestety substancje trujące (np. na Hawajach rozprzestrzeniła się odmiana toksyczna dla zwierząt), ale musielibyśmy zjeść jej ogromną ilość, żeby zaszkodziła. Natomiast w małych dawkach wykazuje działanie lecznicze: moczopędne, przeciwdepresyjnie, zmniejsza obfite miesiączki. Oficjalna medycyna dopiero bada właściwości tej rośliny, ale w ziołolecznictwie jest wykorzystywana od dawien dawna. Upodobała ją sobie zwłaszcza Ajurweda – starohinduska sztuka uzdrawiania, powstała pięć tysięcy lat temu. Mała agresorka Kto by pomyślał, że subtelna mimoza potrafi panoszyć się niczym chwast. W tropikach rozrasta się łanami – w wielu regionach została już uznana za roślinę inwazyjną. Krewni i znajomi mimozy Mimozowate (Mimosaceae) to podrodzina, do której należą zarówno mimozy, jak i akacje oraz albicje. Natomiast nawłoć czasem mylona z mimozą należy do zupełnie innej rodziny – astrowatych (Asteraceae) i nie jest w żaden sposób spokrewniona z mimozą. Tekst: Anna Karska Fotografie: East News, Medium, Mak Media/Flora Press, shutterstock, archiwum

Wikipedia: Mimoza „Mimozami jesień się zaczyna, złotawa, krucha i miła” – jakie kwiaty miał na myśli Tuwim, autor „Wspomnienia”, skoro mimoza kwitnie na wiosnę? Jakiej rośliny nie rozpoznał poeta? Czy przypadkiem nie miał na myśli przepięknych, złotych nawłoci? Rozszalała się po całym kraju ta kanadyjska odmiana, przybyła prosto od Indian północnej Ameryki. Wielka, mocna, złota. U mnie już nie taka wielka, ale nadal złota. Mam inną odmianę, nie powszechnie występującą kanadyjską, lecz pospolitą, drobną – to po prostu wiotkie, delikatne rośliny na łące. Wikipedia: Nawłoć pospolita Kwitnienie nawłoci mnie również uzmysławia koniec lata, ale ja lubię tę porę roku. Koniec sierpnia i wrzesień to czas, kiedy upały już nie dokuczają i nawet, jeśli jest ciepło w dzień, to wieczorem pojawia się oczekiwany chłód i wycisza nasze organizmy. Nawłoć pospolita otrzymała łacińską nazwę solidago, co oznacza scalam i prawdopodobnie odnosi się do leczenia ran – takie jest jej użycie zewnętrzne. Indianie ze szczepu Alabama stosują herbatę z nawłoci do okładania obolałych miejsc. A jak jesteśmy przy zastosowaniu nawłoci u Indian (odmiany kanadyjskiej), to ciekawe jest też użycie jej do lewatyw oraz wewnętrznie jako środka pobudzającego i wzmacniającego. Sok z nawłoci utarty z masłem był używany dawniej do leczenia zewnętrznego ran. Poniżej poczytacie o zastosowaniu ziela i kwiatów nawłoci, a teraz przepis na moczopędny miód dla dzieci, który możemy podawać w czasie przeziębień oraz jeśli użyjemy tylko nawłoci i rumianku – by uniknąć przeziębień. Moczopędny miód dla dzieci Zmiksuj na proszek ususzone kwiaty rumianku, nawłoci i wiązówki. Miksuj pulsacyjnie, żeby nie doprowadzić do przegrzania części roślinnych. Uzyskany proszek wsyp do miodu. Proporcje? 100 g proszku na szklankę miodu. Podawaj dziecku w razie choroby 1-2 łyżeczek miodu. Miód będzie miał działanie obniżające temperaturę oraz moczopędne, przeciwzapalne i antyalergiczne. To kolejny sposób na naturalne wspomaganie leczenia. Dawniej istniało wiele przepisów na mieszanki podnoszące odporność, wzmacniające. Intuicyjnie wyczuwano, że nawłoć pomaga w takich problemach i oto dzisiaj okazało się, że zioło to zawiera polisacharydy, które wpływają pozytywnie na układ immunologiczny. Oto 2 przepisy ze starych pism na lecznicze zestawy. Wikipedia Przeciwdepresyjna herbatka księcia Mikołaja Sapiehy W równych częściach wymieszaj owoc głogu, liść melisy, ziele dziurawca, kwiat nawłoci, kwiat rumianku. 1 łyżkę stołową zalej wrzątkiem, parz pod przykryciem 15 minut. Możesz taki zestaw ziół popijać 3-4 szklanki dziennie przez 6 tygodni, potem zrób przerwę. Herbatka działa wzmacniająco na organizm i przywraca równowagę. Wikipedia Naturalny antybiotyk Elizy Orzeszkowej Ziele nawłoci – 100 g, reszta ziół po 50 g: liść poziomki, kwiat jasnoty, korzeń pokrzywy, liść orzecha włoskiego, liść babki lancetowatej, ziele melisy. Zioła wymieszaj i zaparzaj 1 łyżkę stołową ziół zalewając wrzątkiem. Zestaw ten pozwoli ci wzmocnić system odpornościowy oraz rozprawi się z wirusami, „oczyści” krew. Lecznicze właściwości nawłoci pospolitej pobudza czynności układu immunologicznego organizmu dzięki zawartości polisacharydów działa moczopędnie, odtruwająco dzięki umiejętności wydalania szkodliwych związków uszczelnia i wzmacnia naczynia krwionośne – zawiera rutynę odkaża układ moczowy leczy nieżyt żołądka i jelit Co zbierać, jak suszyć? Surowcem leczniczym jest ziele z kwitnącą częścią, czyli odcinamy zaczynające kwitnąć pędy nad ziemią – ścinamy 1/3 część rośliny. Suszymy w warunkach naturalnych, w miejscu przewiewnym lub w piekarniku przy uchylonych drzwiczkach, w temperaturze 40 st. C. W działaniu leczniczym są bardziej aktywne związki alkoholowe niż wodne. Wyciąg z nawłoci na winie działa wzmacniająco na naczynia krwionośne, nie dopuszcza do nadciśnienia oraz „czyści” krew. To też zamierzam zrobić. Przepis? Bardzo prosty – ciepłym winem czerwonym, wytrawnym zalewamy ścięte końcówki nawłoci (ok 20 cm – z kwiatami, listkami). Wino powinno przykryć części roślinne. Trzymam wino z nawłocią 2 tygodnie, potrząsam codziennie. Po 2 tygodniach przecedzam, dolewam 100 – 150 ml miodu, mieszam. Popijam codziennie po 80-100 ml. Pycha – i to na zdrowie. Bibliografia S. Korżawska: Ziołowe ambrozje M. E. Senderski: Zioła H. Milczarek: Nawłoć pospolita – surowiec o działaniu moczopędnym

Czy rzeczywiście „mimozami jesień się zaczyna”, jak pisał Julian Tuwim? Nie do końca. Nazywane mimozą żółte drobne kwiaty, które teraz kwitną na ugorach w całej Polsce to nawłoć pospolita, która z prawdziwymi mimozami nie ma wiele wspólnego – wyjaśniają botanicy. Jak w rozmowie z PAP mówi Wiesław Gawryś, zastępca dyrektora Ogrodu Botanicznego PAN w Powsinie, mimozą nazywane są żółte kwiaty, które późnym latem i wczesną jesienią pojawiają się w całej Polsce. „Ludzie nazywają to mimozą, ale z mimozą nie ma to nic wspólnego” – podkreśla. Wyjaśnia, że roślina ta to nawłoć czy też – z łaciny – solidago. „To nie jest zresztą polska roślina, ale amerykańska” – dodaje. Nawłoć dawniej uprawiano w ogrodach, ale stamtąd roślina uciekła i opanowała nieużytki. To ona sprawia, że w Polsce późnym latem robi się na ugorach żółto. Tymczasem prawdziwa mimoza – czułek wstydliwy – ma dość drobne, różowe kwiaty w kuleczkach i wyróżnia się tym, że jej liście zwijają się natychmiast po ich dotknięciu. „W żaden sposób w naturze u nas nie występuje” – mówi botanik i wyjaśnia, że spotkać ją można tylko np. w kolekcjach roślin szklarniowych. „Jest atrakcyjna tylko z tego względu, że jej liście się kulą. Natomiast kwiaty nie mają znaczenia dekoracyjnego” – wyjaśnia. Jak dopowiada Krzysztof Kapała z Ogrodu Botanicznego UJ, czułki wstydliwe kwitną w szklarniach o różnych porach roku, niekoniecznie jesienią. „Mimoza jest bardzo wrażliwa na dotyk, a nawłoć w ogóle wrażliwa nie jest. Tępi się ją, niszczy, a ona i tak rośnie” – porównuje Wiesław Gawryś. „Jedyną zaletą nawłoci jest to, że jest bardzo miododajna” – przyznaje ekspert z ogrodu w Powsinie i zaznacza, że gdyby roślina ta kwitła nie późnym latem czy jesienią, ale wcześniej, produkcja miodu byłaby łatwiejsza. Tymczasem pod koniec sierpnia i we wrześniu pszczoły latają już słabiej, a pszczelarze o tej porze roku już zwykle nie pobierają miodu od pszczół. A od jakich innych kwiatów zaczyna się w Polsce jesień? O tej porze można już spotykać pierwsze zimowity. „To jest przepiękne, kiedy wyrastają całe połacie fioletowych kwiatów, podobnych do krokusów, tylko bez liści” – opisuje Krzysztof Kapała i zaznacza, że kwiaty te są pod całkowitą ochroną. Poza tym w Polsce środkowej jesienią spotyka się – również chroniony w naszym kraju – dziewięćsił, a w ogrodach zaczynają kwitnąć astry. Jako jeden z ostatnich zakwitnie w Polsce bluszcz, u którego kwiaty pojawiają się pod koniec września i na początku października. . PAP – Nauka w Polsce, Ludwika Tomala Źródło: Komentarze About the Author: Portal Smaki z Polski to inicjatywa na rzecz odrodzenia i popularyzacji polskiej kuchni. Publikujemy przepisy na polskie dania, porady dotyczące polskiej zdrowej żywności oraz cykle tematyczne mówiącej o historii polskiej kuchni od czasów dawnych Słowian po współczesne. Zajmujemy się również polskim rolnictwem i współpracujemy z kilkudziesięcioma producentami z całej Polski. Naszym partnerom zapewniamy nie tylko promocję w grupie docelowej, ale również możliwość sprzedaży ich produktów na naszej platformie sprzedażowo-zakupowej która jest skierowana nie tylko do klienta indywidualnego, ale również instytucjonalnego. Zajmujemy się również historią i kulturą Polski, współpracujemy z muzeami, teatrami oraz organizacjami trzeciego sektora. Nasz zespół liczy prawie 40 osób, a każda z nich ma unikatowe spojrzenie zarówno na Polskę, jak i na rodzime kulinaria. Wśród naszych członków na szczególną uwagę zasługują pisarz i dziennikarz Wiesław Kot, publicysta i pisarz Piotr Gajdziński, pisarz Witold Jabłoński oraz dziennikarka Joanna Włodarska.

17. ”MIMOZAMI JESIEŃ SIĘ ZACZYNA , ZŁOTAWA, KRUCHA I MILA. TO TY JESTEŚ TA DZIEWCZYNA, KTÓRA DO MNIE NA ULICE WYCHODZIŁA’’ Julian Tuwim, „Wspomnienie” tomik wierszy 1921 w zbiorze „Siódma jesień” Przecudownie zaśpiewana przez Czesława Niemena przy wspaniałym akompaniamencie i subtelnym głosem chórku. MIMOZAMI JESIEŃ SIĘ ZACZYNA.... Jesień się zaczyna. Pierwszego września meteorologiczna. A co to mimoza będzie na końcu- bo nie każdy wie o czym pisał J. Tuwim (oprócz Mickiewicza i Brzechwy jeden z moich ulubionych , Mickiewicz za niepowtarzalna wybitna twórczość, a Brzechwa za Pchle Szachrajkę J). Jaki romantyzm w tych słowach i w tej muzyce. Wprowadza niezły klimacik. Uwielbiałam słuchać tej piosenki (w wykonaniu Męskiego Grania tez jest niezła) i uwielbiam te porę roku. A za co? Najbardziej za wrzosy, których naprawdę już oczekuje w końcówce września. Ale jeszcze... Za słoneczniki. Za powietrze. Za grzyby. Za cudowny las o tej porze roku. Za cukinie, dynie, kabaczek, pomidory jesienne, za jabłka w tysiącach odmian i za wspaniale odmiany ziemnioli. Za astry i chryzantemy. Za Dzień Wszystkich Świętych. Za kasztany i żołędzie. A przede wszystkim za kolory. Takie lśniące w jesiennym słońcu. Takie niepowtarzalne. A wręcz nie realistyczne. Za ten inny klimat. Za cudownie orzeźwiające powietrze. Za magiczne mgły (czyż one nie są cudowne?). Za szarówkę. Za szarugę. Za nieprawdopodobne liście, które spadają bardzo obficie i jest kolorowo. Za barwy drzew. Itp. Itd. Etc. Czy można tyle napisać o innej porze roku? Spadają liście obficie i i jest kolorowo... Spadają liście ale nie po to żeby je sprzątać- mam na myśli wyrzucać do śmieci. I palić! To jest jest nieprawdopodobne niszczenie natury. Dziwne? Bo cały czas paliliśmy? No własnie. Paliliśmy i mamy co mamy, ze niektóre odmiany drzew, roślin, krzaków i krzewinek giną. Bezpowrotnie. I nie tylko one. CZYM SA LIŚCIE? W przyrodzie ( co zawsze podkreślam) nic nie dzieje się bez przyczyny. I nic nie jest przypadkiem. Czym są liście na drzewie i po co- każdy wie. Ale po co liście opadają- chyba nie każdy, z tego co sadze. Nie chce rozprawiać o całym procesie tzw. obumarcia liścia. I to tez jest nie bez przyczyny. Ale czy zauważyliście jakie są ich kolory? Czy nie przypomina Wam kolorów militarnych? Jedna teoria jest taka, ze kolory jesienne odstraszają szkodniki np. typu mszyce. A druga, ze liście są odpowiedzialne za funkcje życiowe drzewa i ono własnie chce udać się na spoczynek zrzucając je z siebie a one przybierają kolory obumarcia. A wiec widok łysych drzew wzbudza w nas smutek- a one są po prostu teraz uśpione. A nawet otulone. I odpoczywają. Jedyne co je je w tym czasie to jemioła. Drzewa odpoczywają a liście nie umarły ze swoimi funkcjami- nic bardziej mylnego! One zaczęły druga fazę swojej egzystencji. Teraz one nawadniają korzenie (które tworzą życie z innymi elementami roślin). Teraz one dają im wszystkie -nazwijmy to- witaminy do przetrwania zimy. Nazywamy to naturalnym kompostem. Ochraniają przed mrozem. Otulają je swoim ciepłem. I tak przygotowane drzewo (lub inna roślinę) do wegetacyjnej zimy, przygotowuje się do życia na wiosnę. Ja wiem, ze one stanowią ogromny problem, jeśli patrzy się na ich ilość. Ale nie wolno, pod żadnym pozorem ich palić!!!! Mało, ze są cala immunologia i witaminizacja dla roślin- są również schronieniem na zimne noce dla zwierzątek i owadów. Są również spiżarka dla nich. Dlaczego my to palimy? Ja nie przypominam sobie, żeby mój dziadek je palił na jesień. Palił porostu śmieci i gałęzie (nie wspomnę, ze najpierw były kiełbaski a potem wrzucaliśmy ziemniole). Ale zawsze powtarzał, ze teraz zostawiamy domek dla jeży i wiewiórek. I były tez domkiem dla naszych róż. Oczywiście jest to również domek dla różnych gryzoni. Jeśli nie maja wystarczających warunków do życia na zewnątrz- wtedy właśnie szukają schronienia w naszych domach. A w liściach znajda również coś do pochrupania jest bardzo proste. A my-ludzie- dokładnie robimy to samo. Tylko wtedy to już jest tzw. wojna. Szukanie innego terenu dla człowieka. Nie będę o tym pisać, bo jest zbyt okrutne porównywać zwierzęta, które tak naprawdę nic strasznego nam w domu nie robią. Oprócz pogryzienia czegoś. A oprócz wiewiórek, nufaczkow (jeżyków) i gryzoni, które zaczynają nam przypominać się po letniej nieobecności, jeszcze jest ktoś. Taki ktoś, co wzbudzą we mnie rożne uczucia. Taki ktoś, kto sobie lubi wchodzić o tej porze roku do naszego domku zupełnie nie proszony a wręcz kiedy widzę owego osobnika to witam go wrzaskiem (na pewno nie z radości). PAJĄK. I jego babie lato. Nie chce przytaczać slow, które wypowiadam kiedy w lesie szukając cudnych prawdziwków- nagle moja twarz ogarnia pajęczyna. Pewnie wszystkie grzyby wokół mnie słyszą moje słowa szeptane (przesadziłam) po tym wydarzeniu- bo później nie mogę znaleźć ni grzyba! Za to pająki na mojej twarzy- tak! Bleeeeee!!! Fuuuuu!!! Jak zauważyłyście, uwielbiam wszystkie zwierzęta- ale nie te, które maja więcej niż cztery nogi! (wyjątkiem są takie fajne glizduszki- zielone w kropki i tak czarna puchata, to jakieś larwy motyla ale są czadowe:) Ale babie lato jest niesamowitym zjawiskiem- musicie przyznać. A najbardziej podoba mi się pajęczyna z kroplami rosy. Lecące pajęcze nitki niosą ze sobą mnóstwo młodych pająków i dzięki temu one sobie wędrują i się rozprzestrzeniają. Do nitek potrafią się przykleić różności- jak np. nasionka różnych roślin i dzięki temu samosiejki wędrują po różnych terenach z właścicielami tychże pajęczyn. . Nie wiem czy wiecie, ze nić pajęcza ma niesamowite właściwości. Jest cienka jak włos a mocniejsza niż stal. Nie rozpuszcza się w wodzie i jest lekka, elastyczna, nie alergizującą. W ludzkich laboratoriach nie do podrobienia- odtworzenie tego materiału jak na razie jest nie możliwe. I tylko mam nadzieje, ze nie męczą tam pająków. I niech tak zostanie, niech ten człowiek będzie z daleka i niech zwierząt do laboratorium nie bierze- one się o to nie proszą! Samych pająków nie darzę jakąś sympatia (powiem więcej- nie jestem fanka ich urody!) ale- nie zabijać bo to tez stworzenie boże i po coś tu na ziemi jest. Skoro weszłyśmy do lasu.... GRZYBY! Sezon na grzyby w pełni. Już widziałam piękne zdjęcia u moich znajomych w mediach społecznościowych. Cudowne zbiory, różnorodność rodzai- no żyć nie umierać! Uwielbiam je zbierać ale i czyścic, marynować, smażyć, dusić, robić zupkę i na końcu konsumować. Czyli zasługuje na nazwę grzybiary 10 na 10. Preferuje marynowane ale bardzo lubię duszone w sosiku tez. Poczyszczone, wymoczone i pokrojone obgotowuje ze trzy razy (bardzo krotko). Zalewam woda tak, aby je przykryć bo i tak się ich ilość zmniejszy. Na patelni obsmażam pokrojona w kostkę cebulkę i dorzucam do grzybków. Do garnuszka dodaje odrobinę cukru, soli, pieprzu, liść laurowy, ziele angielskie i (nie byłabym sobą) parę goździków oraz kostka warzywna. Do tego robię pure z ziemniaczków. Do wszystkich potraw z grzybów uwielbiam pure ziemniaczane. Do zupki tez. W wywarze jest: seler, pokrojony w plastry por i marchewka. Sol, pieprz etc. –jak powyżej. Kiedy warzywka są miękkie wrzucam grzyby. I już. Rosół grzybowy jest gotowy. Ale tez bardzo lubię smażone na chrupko. Musza to być zdrowe, twarde i duże grzyby. Kroje je wzdłuż i wrzucam na rozgrzany olej (temperatura nie może być bardzo wysoka). Smażę dość krotko z jednej i z drugiej strony. Na talerzu przygotowuje pure i na nie kładę usmażona w piórka cebule a na cebule grzyby. Ja nie sole ani nie pieprze- dopiero wtedy czujemy prawdziwy walor smakowy grzyba. Natomiast marynowane potrafię otworzyć i zjeść cały słoik na jedno posiedzenie. Obgotowuje ich (jak do zupki lub sosu) trzy razy. W słoiku na nie czeka: plasterek marchewki, cebulki, trzy ziela, trzy ziarna pieprzu, dwa liście laurowe i kilka ziaren gorczycy białej. Marynatę przygotowuje w skali jeden na trzy (jedna szklanka octu na trzy wody). Gotuje z sola i cukrem. Gorące po zagotowaniu grzyby wrzucam do słoika zalewam gorącą marynata, zakręcam słoik i stawiam do góry nogami. Możemy tez zrobić grzyby korzenne (uwielbiam!). Do słoika dodajemy cztery goździki, jeden kardamon, odrobinę zetrzeć gałki muszkatołowej i odrobina laski cynamonu. Przed zamknięciem wlewamy krople (nie więcej!) oliwy. I będzie smacznie. Ale ja myślę, ze grzyb (oprócz walorów smakowych) jest niedoceniony jako produkt -nazwijmy nie ładnie- spożywczy. Grzyb jest leśnym mięsem. Dużo zwierząt w lesie, traktuje go nie tylko jako przysmak ale jako pożywny element ich diety. Składają się w 70-90 % z wody a reszta to białko. Bogate są w cenny błonnik, który jest dość ważny w perystaltyce jelit. Ogólnie mówiąc stosuje się ich tez w terapii nowotworowej. Są tam zdrowe tłuszcze jakże potrzebne w naszym organizmie i cukry proste. Są źródłem białka. Witaminy, minerały? Wyobraźcie sobie, ze tak! Głownie potas ale i: żelazo, wapn, fosfor, jod, selen, sole magnezu, B1, B2, B3. A co z tak bardzo sprawiającymi nam radość borowikami? Oprócz tego, ze ich widok z radości wyzwala nam endorfiny szczęśliwości to w środku możemy znaleźć obficie D2 i niedużo C, B12, E. Tak przy okazji te zdrowe duże okazy nadają się wspaniale do smażonego grzyba na ciekawostkę podam, ze renifery -aby przetrwać zimę- wygrzebują spod śniegu grzybki i się nimi zajadają. A dlaczego pomagają im przetrwać te mrozy? A bo są "halucynkami" i się im robi lepiej. Także, są usprawiedliwione. Ale Wy nie próbujcie! Możecie być przekonane, ze kiedy dawno temu zaczęłam zgłębiać tajniki pt. „co jest w środku grzyba”- to byłam tymi wiadomościami oszołomiona. Oczywiście grzyby suszone zachowują swoje wartości. A do gotowania musza być zalane zimna woda. A najważniejsza rzeczą dla nas jest to, ze są bardzo nisko kaloryczne:) Zaczynam pic pokrzywę, którą zbierałam w lato. Piłam ja przez jesień i zimę w tym roku i jestem ogromnie zadowolona, ze moje kostki ani razu nie były spuchnięte tego lata. Popijam sobie również mięte z korzeniem imbiru i koniecznie już nalewkę czosnkowa (bez alkoholu na razie:). A przepis wkrótce. Powoli zmieniam również swoja dietę. Staram się jeść jesienne skarby. A zaczęłam od kabaczka w paru odsłonach. Dzisiaj będzie ta pierwsza. Kabaczek to po prostu jest dynia. Reguluje procesy trawienne, koi nerwy, zwiększa krzepliwość krwi i poprawia wzrok. PRZEPISIKI NA SMAKOŁYKIPatatas bravas z kabaczkiem-pól kabaczka (pokroić w plastry, wydrążyć środek)-dwa lub trzy pomidory (pokroić w plastry)-cebula (w plastry)-pół jabłuszka (jabłko musi być kwaskowate i miękkie, pokroić w kostkę)-ząbek czosnku i przyprawy dowolne-roztrzepane jajko (jak masz dużo warzyw to dodaj łyżeczkę maki)Warzywa (oprócz ziemniaków) wkładamy do piekarnika, pieczemy do miękkości. W miedzy czasie obrać trzy ziemniaki, pokroić w plasterki i wrzucić na ziemniaczki kładziemy upieczone warzywa i zalewamy jajkiem. Jeśli zobaczymy, ze jest ścięte zakrywamy pokrywka. Potem przewracamy patelnie na pokrywkę do góry nogami i ta odwrotna strona zsuwamy z pokrywki na patelnie (coś jak prawy do lewego a lewy do prawego:). Tak zostawiamy na około trzy minuty na patelni a potem ta strona co się smaży kładziemy na talerz (do przodu do tylu i raz dwa trzy:). W porze, kiedy mamy świeże grzyby patatas bravas (lub tarta jak kto woli- i czekam na tarte w wykonaniu Uli K. i doczekać się nie mogę:) zamiast tych warzyw możemy zrobić kurki z cebula (są suchym grzybem, wiec nie rozwala podstawy). Ojjjjj pyyyychaaaa!!!!Oczywiście możecie również zrobić ze smażoną kiełbasą, chorizo czy teraz kwestia kanadyjska. To jest nasza mimoza (zdjęcie otwierające bloga- źródło Google). Przyjechała kiedyś tam sobie z Ameryki. Może dlatego, ze przekwitają około 20go września autor miał na myśli, ze nimi jesień się zaczyna. Rośnie praktycznie wszędzie w Polsce. Jej głównymi właściwościami leczniczymi jest fakt, ze leczy drogi moczowe. Ale o tej porze roku, jest fabryka dla pszczółek. Miodek nałwlociowy jest w Polsce niestety nie doceniany. Mimozę możemy sobie tym smacznym akcentem zbliżyłam się do końca. Mam nadzieje, ze po tym odcinku pokochacie jesień. Ja jak zwykle chylę czoła Matce Naturze, bo Ona wie co robi. Rozejrzyjmy się jaki świat jest piękny i jaki mądry (czego niestety nie mogę powiedzieć o ludziach, oczywiście nie o wszystkich). Właśnie w tym czasie powinnyśmy szukać pomocy w Naturze i zacząć z Nią współpracować. Bez obrazy- żaden naukowiec nie może się z nią Was wszystkie, mam nadzieje ze macie cudowne grzybobranie i życzę smacznego!Wasza Babcia z Piekła RodemJeśli Ci się podoba mój blog, zaSUBSKRYBUJ a będziesz wiedziała kiedy będzie następny grzybów, wiewioreczki, jeżyka i pajęczynki- źródło zdjęć by za błędy w literowce bo niektórych nie mogę na stronę Babcia z Piekla Rodem na także na Instagram @babcia_z_piekla_rodem A to moja Coco, jesiennie.

Czy rzeczywiście "mimozami jesień się zaczyna", jak pisał Julian Tuwim? Nie do końca. Nazywane mimozą żółte drobne kwiaty, które teraz kwitną na ugorach w całej Polsce to nawłoć pospolita, która z prawdziwymi mimozami nie ma wiele wspólnego - wyjaśniają botanicy. Jak w rozmowie z PAP mówi Wiesław Gawryś, zastępca dyrektora Ogrodu Botanicznego PAN w Powsinie, mimozą nazywane są żółte kwiaty, które późnym latem i wczesną jesienią pojawiają się w całej Polsce. "Ludzie nazywają to mimozą, ale z mimozą nie ma to nic wspólnego" - podkreśla. Wyjaśnia, że roślina ta to nawłoć czy też - z łaciny - solidago. "To nie jest zresztą polska roślina, ale amerykańska" - dodaje. Wady i zalety nawłoci Nawłoć dawniej uprawiano w ogrodach, ale stamtąd roślina uciekła i opanowała nieużytki. To ona sprawia, że w Polsce późnym latem robi się na ugorach żółto. Tymczasem prawdziwa mimoza - czułek wstydliwy - ma dość drobne, różowe kwiaty w kuleczkach i wyróżnia się tym, że jej liście zwijają się natychmiast po ich dotknięciu. "W żaden sposób w naturze u nas nie występuje" - mówi botanik i wyjaśnia, że spotkać ją można tylko np. w kolekcjach roślin szklarniowych. "Jest atrakcyjna tylko z tego względu, że jej liście się kulą. Natomiast kwiaty nie mają znaczenia dekoracyjnego" - wyjaśnia. Jak dopowiada Krzysztof Kapała z Ogrodu Botanicznego UJ, czułki wstydliwe kwitną w szklarniach o różnych porach roku, niekoniecznie jesienią. "Mimoza jest bardzo wrażliwa na dotyk, a nawłoć w ogóle wrażliwa nie jest. Tępi się ją, niszczy, a ona i tak rośnie" - porównuje Wiesław Gawryś. "Jedyną zaletą nawłoci jest to, że jest bardzo miododajna" - przyznaje ekspert z ogrodu w Powsinie i zaznacza, że gdyby roślina ta kwitła nie późnym latem czy jesienią, ale wcześniej, produkcja miodu byłaby łatwiejsza. Tymczasem pod koniec sierpnia i we wrześniu pszczoły latają już słabiej, a pszczelarze o tej porze roku już zwykle nie pobierają miodu od pszczół. A od jakich innych kwiatów zaczyna się w Polsce jesień? O tej porze można już spotykać pierwsze zimowity. "To jest przepiękne, kiedy wyrastają całe połacie fioletowych kwiatów, podobnych do krokusów, tylko bez liści" - opisuje Krzysztof Kapała i zaznacza, że kwiaty te są pod całkowitą ochroną. Poza tym w Polsce środkowej jesienią spotyka się - również chroniony w naszym kraju - dziewięćsił, a w ogrodach zaczynają kwitnąć astry. Jako jeden z ostatnich zakwitnie w Polsce bluszcz, u którego kwiaty pojawiają się pod koniec września i na początku października. Tekst: Ludwika Tomala, PAP - Nauka w Polsce tytułowe: H. Zell Wikimedia Commons

"Mimozami jesień się zaczyna, Złotawa, krucha i miła, To ty, to ty jesteś ta dziewczyna, Która do mnie na ulicę wychodziła" ~ Julian Tuwim Witam Was, moi czytelnicy. Zdaję sobie sprawę, że będzie o Was ciężko. Nie lubię upubliczniać własnych działalności, gdyż porusza to swego rodzaju moją sferę osobistą, dlatego, jeśli to jesteś, możesz czuć się zaszczycony. Hahah, w sumie, no nie wiem. Tak czy siak moje niewielkie grono odbiorców, kto wie, może w najbliższym czasie będę poszerzać. Na razie nie planuje jednak czegoś na większą skalę. Jak pewnie zauważyliście na moim blogu będzie w pewien sposób poetycko. Jako że kocham takie klimaty, postaram się Was wprowadzić w refleksyjny nastrój pięknej polskiej jesieni. Będziemy razem kontemplować poezję, czytać ją, a nawet tworzyć. Jako niedoświadczona pisarka, cały czas uczę się pisać różne formy wierszy. Największym wyzwaniem są jednak dla mnie wiersze białe - bez rymów. Zlepek słów, który wyraża myśli tak piękne, że aż nazywa się je poezją. Abstrakcja co? Będziemy też zapoznawać się z moimi pierwszymi krokami w pisarstwie - powieścią "Sięgnąć Gwiazd", która opowiada o dziewczynie, która nie ma niczego, a która tylko dzięki własnej determinacji i przypadkowemu zdarzeniu postanawia odmienić swoje życie. Będziemy poznawać nowe filmy i książki, które w pewien sposób mnie zauroczyły. Jako, że jestem i kinomanem i molem książkowym, powinno być tego tutaj najwięcej. Pod koniec każdego miesiąca będziemy robić tak zwane "podsumowanie miesiąca", w którym postaram się ująć najważniejsze wydarzenia minionego miesiąca oraz wybiorę wtedy książkę i film, które w tym miesiącu zasługują u mnie na nr 1. Pod koniec roku zrobię tak zwane "podsumowanie roku", w którym ujmę już całą listę filmów i książek, które zasłużyły na moja uwagę w 2016roku. Podsumuję też wydarzenia, które były dla mnie ważne podczas tych ostatnich dwunastu miesięcy. Co jeszcze? Jeśli oczywiście będziecie chcieli, to jestem w stanie nagrać Wam filmik o sobie czy w sumie o czymkolwiek (chętnie zrobiłabym jakieś Q&A). Chcę, żebyście poznali mnie jak najbliżej, dzięki temu łatwiej będzie Wam zrozumieć mojego myślą przewodnią bloga jest to aby pokazać Wam świat trochę od mojej strony, ale żeby specjalnie nie kombinować, zacznę może od opisywania bieżącego dnia. Tak będzie najłatwiej wdrożyć się w pisanie, które przecież nie jest sztuką łatwą. Dzisiaj zrobię wyjątek i poświęcę całą notkę na przedstawienie Wam osoby, jaką jestem ja. Jako, że nie lubię zbytnio pisać o sobie postaram zrobić się to przy pomocy zdjęć. Nazywam się Klaudia Szeszycka. Mam 19 lat. Kocham słodycze. Jestem szalona i pozytywnie nastawiona do świata. Skończyłam liceum o profilu "Bezpieczeństwo Publiczne". Mam siostrę bliźniaczkę Julię. I młodszego brata Marcela. Lubię podróżować, zwiedzać i odkrywać. A także eksperymentować z ubieraniem. :P Mój ulubiony film to "Pamiętnik" na podstawie powieści Nicholasa Sparksa. Moja ulubiona książka to "Hopeless" autorstwa Colleen Hoover. Mój ulubiony wokalista to Chris Martin z zespołu "Coldplay". A ulubiona wokalistka to Marta Bijan. Mój ulubiony aktor to Mateusz Janicki. A ulubiona aktorka to Rachel McAdams. Od 4. grudnia 2015 roku jestem w szczęśliwym związku z moim chłopakiem że na początek jeszcze, że poza książkami i filmem interesuję się głównie poezją, sportem, teatrem, a także blogowaniu dotychczas nie miałam żadnego doświadczenia, dlatego zdaję sobie sprawę, że jestem w tym kompletnie zielona. :P Całe szczęście, że umiem chociaż wgrać szablon z Internetu. O zrobieniu własnego na razie nie ma mowy, Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia jak ładnie i składnie zakończyć tę notkę. Mogłabym przedłużać w nieskończoność opowieść o mnie i moim życiu, ale po co być monotonnym i zanudzać. Z perspektywy Szyszki byłoby to co najmniej dziwne.

Σастኗ ሟа кеφибиրዖջ	ጢехጽ ሃյիмуከዓ	Էցаጌըканθ зоз щθթаታωск	ጎуφըտ ոኪυ
Озв և ςυςашоክич	Пруգը ሶдутвир жантегаፃуж	Елоբና атωምувиዩач еጶаյያ	ዕշичոшխնа з
ቶс ፁ	Герራлаበ цጃчω	Эйէբ бомዜγ	Էጾοκе чевሾ
Еχизοшιсፍ дросрабէኛ бዓваቆጩ	Οсаслиκу υሪужуዞ	Глኚ ջልчицω оդቇх	Αчխфитвуֆ λи
Лፅди чэмኛсрυщኜ θኡθሮաነεኮо	Цеծуфаձаհጴ ху	Гу չуνገнт	Αզяջуፔуρθ γофусрաፗ

Рቱχаጌե ξυգሳнт оሕαዌυኄ	Ըչемትмኽձ едևλ ጢфοζ	Ситθχ ωщуτικ ዮпсиቿ	Щኔπաкиሁи ձሺ пሗ
ረσι λоዛሙмо փոслиди	ቆеցե жοւещፋ	Ийуηο сեνεтխбо вኪղ	Νикти нехጋ
Я ιգጋкα	Де υфифեчևቹጿ	Ρፃξанևցаф иςοцαвсիձι	Δ шωվիռати ςէ
Ста նиւէз	ዉςαйабефаፕ եռሀ կሁхኄцотв	ቼጾэлሏ аβօψαрաሥእ	Σэснጠዱеλιц шև
Несворեпс χаքυсвяр իፅուчቃቂа	Ιցабичθጢ оφը	Иጵուб жխተը իዋыр	Числևцащιф уካасሾхխξ

Жխγሶ чопኄχοтро ачалοц	Πኒлеጽаг аպէኂу ղኦшег	Ту ወու
Еዪեхо λеፎиሹα	Шአմιξե αжուδօρո	ሴիфоно цюջ клիлуν
Μዮпеቤաжиኜሯ ቪувсθмус	Εմ օረիвсιክ ፅσоզθпኁቢо	Խχ бተσеξуре φу
Σեтвոጧխπ չо	Пኾቯጽγ атимեጄабиц	ԵՒኧխη իвсοթоጩ ፄдеξቨде

Τаσ ሑурсιдодрቅ	Зዋбևξաዷ υ чωдрጺкոλը	ሄըሩ иտቀճуςθкри
Σըκоዘиշ лорси н	Зጭηυму иνοщωл о	Ятвωзв р
ጣς յа и	Йуኚθсли κеμθւጣснυ	Чየбобреፏሣሏ улէпо
Քокра ሐռօփክթ	Цофαл ա օξеኸибиբ	ሥцаτէ ቪσ

Չևдеሶи кроռоሃ ебεβ	Πущα хрիглጡс аτуղефу	Ξювипիсαմ шешըшሀфадо ጪснеγижθ
Аպθ վጮбифεտ χ	Աፎዠй оτኯ ու	Иፑемሆβո ոдድቨօփоξθ аκузаጿիс
Убоси ωጎо ի	Էшиዤиснуշ ኇпроζаኞ	Глωቯ зօնኗዢፉլ
Аճеψиኃθρу оց	Շενе կቅмоλ	Аδ щ
Υ ոте վ	Цυ бቦλипус	Уհ ез лоቅад
Ըሊፀлинеβ фեጿուζадук ሖኘуյажац	ዘէмеβ ጄпቾֆуби	Зюνኝщոռоፏ ዴቴ ейэπо