Nasz mózg został poznany bardzo dawno temu pod względem anatomicznym (budowa), a nieco później fizjologicznycznym (funkcjonowanie, przekazywanie impulsów nerwowych, role neurporzekaźników). Dziś w mniej lub bardziej zrozumiały sposób możemy oddziaływać na mózg, np. podczas różnego typu aktywności intelektualnych, stosowania leków wpływających na neuroprzekaźnictwo, czy wreszcie eksperymentując z używkami. Właśnie dziś, przy okazji Europejskiego Dnia Mózgu pragniemy zwrócić uwagę na te ostatnie, a w szczególności na to, jak narkotyki i „dopalacze” wpływają na nasz centralny system nerwowy. Większość narkotyków oddziałuje w dość specyficzny sposób na mózg, zwłaszcza modyfikując wydzielanie neuroprzekaźników, przewodzenie impulsów nerwowych, czy wreszcie na samo ukrwienie mózgu. W związku z tym po zażyciu odczuwalne są najrozmaitsze stany, jak senność, odprężenie, ulga, chwilowa amnezja (zaniki pamięci), czy wreszcie zniwelowanie zmęczenia, euforia, pobudzenie, „przypływ mocy”, „otrzymanie drugiego ducha” i dziwne wrażenia – omamy lub urojenia. Takie doświadczenia pociągają za sobą łańcuch kolejnych zachowań np. brak krytycyzmu, przesadna odwaga, czy „lekkość bytu”. Jednorazowe zażycie narkotyku lub tzw. innego środka psychoaktywnego, jakimi są „dopalacze” uruchamia u człowieka niebezpieczną kaskadę uzależnienia. Jej początkiem jest zafascynowanie działaniem substancji i pragnienie być „trendy”, następnie tolerancja takiej substancji (organizm przyzwyczaja się do niej i „chce jeszcze”) oraz w końcu trwałe uzależnienie. Uzależnienie od substancji narkotycznych i innych środków psychoaktywnych to ważny problem społeczny. To stan psychicznej (czyli proces dzieje się w mózgu) i fizycznej zależności od jakiegoś środka psychoaktywnego, przejawiający się przymusem jego przyjmowania w oczekiwaniu na efekty jego zadziałania dla uniknięcia objawów abstynencyjnych [Encyklopedia PWN]. Objawy abstynencyjne to nie tylko słynne „delirium”, rozumiane jako „trzęsiawka”, ale szereg nieprzyjemnych doświadczeń psychicznych (omamy i urojenia, nadmierne pobudzenie psychoruchowe, rozdrażnienie, agresja słowna i fizyczna, skierowana na siebie i/lub otoczenie) i fizycznych („podłe” samopoczucie, zmęczenie, opadniecie z sił, słabość). Taki stan jest wskazaniem do leczenia w ramach oddziałów psychiatrycznych. Wiemy już jakie są skutki przyjmowania narkotyków. Jednak czy zawsze pamiętamy jak rozpoznać ich działanie u naszych bliskich? Jeśli nie, zachęcamy już dziś do uważnej lektury naszych wcześniejszych artykułów: Objawy przyjmowania narkotyków: opiaty Objawy przyjmowania narkotyków: amfetamina Objawy przyjmowania narkotyków: kokaina i metamfetamina Objawy przyjmowania narkotyków: LSD Rosyjski krokodyl – czyli dezomorfina Dopalacze zwane legalnymi narkotykami Dbajmy o swój mózg i nie pozwólmy na to, by pokazał swoje możliwości „negatywne”. Sięgnąć po narkotyk jest naprawdę łatwo, przestać go zażywać – nieporównywalnie trudno! Decydując się na tak silne używki, zastanówmy się, czy rzeczywiście warto? Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

data publikacji: 11:44, data aktualizacji: 14:24 ten tekst przeczytasz w 8 minut Ludzie po narkozie czasami całymi tygodniami wykazują dziwne objawy: jedni wpadają w szał, inni bredzą, mają huśtawkę nastroju. Takie "delirium" dotyka przede wszystkim dzieci i wciąż stanowi zagadkę dla lekarzy. Morganka / Shutterstock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online "Zwykła" operacja Ktoś inny Mowa bez słów Skąd to się bierze? Co dalej? Z perspektywy czasu domyślam się, jak to musi być, kiedy w głowie wszystko się rozpada i człowiek patrzy śmierci w oczy. Szaleństwo, panika, przerażenie. Teraz wiem także, że zwykle to mija – przynajmniej u dzieci. Że to, co spotyka niektórych ludzi po operacji, nosi nazwę "delirium". Oraz że trzeba pilnie edukować ludzi w tym zakresie: pracowników szpitali, ale i nas samych. "Zwykła" operacja Mój syn miał pękniętą czaszkę. Został uśpiony, zaintubowany i poddany operacji. Wyglądał spokojnie. Tylko ta zabandażowana i spuchnięta głowa. – Jutro rano go wybudzimy – powiedzieli lekarze po czterech dniach na oddziale intensywnej terapii. W drodze do sali ordynator wziął mnie na stronę i powiedział: "Kiedy się obudzi, nie będzie to wyglądało jak w serialach, że otworzy oczy i wszystko będzie w porządku. Należy się przygotować na przemijające zaburzenia psychotyczne". Nie pamiętam, czy dopytałam wówczas, co to dokładnie oznacza. Usiadłam przy synu. Miał unieruchomione ręce. "Żeby się nie wyrywał" – wyjaśnił lekarz. Dziecko zaczęło wracać do przytomności, mrużyło oczy. Miał wtedy siedem lat. Jeszcze nigdy nie był w szpitalu. Przed nim stali obcy ludzie w kitlach i spoglądali na niego z góry. Popatrzył na swoje ciało, wszędzie jakieś rurki. Chciał sprawdzić ręką, co ma na głowie. Powstrzymałam go, pogłaskałam i powiedziałam: "Miałeś wypadek samochodowy, masz ranną główkę, jesteś w szpitalu i spałeś przed cztery dni". Jego ciało napięło się, a pierwsze zdanie brzmiało: "Chcę być człowiekiem!". A potem: "Chcę do domu, do mamy!". Agresywnie wysuwał dolną wargę. "Puśćcie mnie!". Wszyscy patrzyli, jakby byli w szoku. Tuliłam syna i mówiłam: "Jestem tu, nie ma się czego bać, wszystko będzie dobrze". Nagle szarpnął głową i krzyknął: "Uważaj, z tyłu coś idzie, uważaj, zaraz uderzy, to tornado!". Ktoś inny Zupełnie, jakby jego dusza utknęła w momencie wypadku, jakby musiała go dopiero dogonić. Szalała. Lekarz uważał, że to "jakby był na odwyku". Po tym, jak jego czaszka pękła, została otwarta przez chirurgów, a górna część twarzy złożona od nowa podczas siedmiogodzinnej operacji, przez niewielki organizm przepłynęła ogromna ilość leków. O tak głębokiej narkozie anestezjolodzy mówią "burst supression" – wiem o tym, ponieważ pytałam pediatrów i naukowców. Tych kilku, którzy znają się choć trochę na zjawisku delirium – a badania nad nim zaczęły się dopiero niedawno – uważają, że środki używane do stłumienia świadomości nie wpływają dobrze na mózg. Mój syn się nakręcał. Wrzeszczał. A potem popadał w apatię. Po czym następował głęboki smutek. I znowu to coś, co widział nadchodzące z tyłu – wyrywał się i krzyczał. Śpiewałam mu kołysanki, co normalnie go uspokajało. Nie odstępowałam go na krok. Ciągle nawracały ataki gniewu z agresywnie wysuniętym podbródkiem. Po 10 godzinach zaczęłam się go bać. Lekarze i pielęgniarki byli bezradni. Koniec końców podali mu środek uspokajający. Dziś wiem, że benzodiazepiny mogą wywołać delirium – podobnie jak 70 innych przyczyn. Amerykańscy lekarze wymyślili dla nich akronim: I WATCH DEATH. Każda z liter oznacza potencjalny czynnik mogący wyzwolić delirium: I jak Infekcja (na przykład zapalenie opon mózgowych albo zapalenie płuc), T jak Trauma (uraz głowy), D jak Deficyt, niedobór (witamin albo protein) aż do H – Heavy Metals, czyli metale ciężkie (arsen, ołów, rtęć). Następnego dnia syn przestał krzyczeć. Leżał w łóżku i wpatrywał się w nicość z całkowicie pustym wyrazem twarzy. Nie reagował na żadne moje żarty. To ten bezruch drugiego dnia sprawił, że zaczęłam popadać w zwątpienie. Czy ma uszkodzenia mózgu? Zostanie już taki na zawsze? Tymczasem około trzeciego dnia wrócił do nas – podobnie jak wiele dzieci, które wybudzone po zabiegu operacyjnym wpadają na dzień-dwa w stan splątania, szału albo apatii. Mowa bez słów Kilka dni po wypadku czytałam książkę ”Mowa bez słów” terapeuty Petera Levine’a. Pisze on, że trauma jest urazem psychicznym wywołanym przez paraliżujące przerażenie oraz poczucie bezradności i straty. Aby ją pokonać, człowiek potrzebuje między innymi przewodnika, który będzie go traktował jak równego sobie. W 2012 roku, kiedy doszło do opisywanego wypadku, nie było żadnej literatury o ostrych przemijających zaburzeniach psychotycznych. Udało mi się wyszukać w Google, że to rodzaj psychozy, i zarzuciłam temat. Wróciłam do niego dopiero wtedy, gdy mój ojciec po operacji popadł w trwające tygodniami stany lękowe i bezsenność. Awanturował się, wpadał w hiperwentylację, przewrócił się i zranił w głowę. Wówczas zaczęłam szukać odpowiedzi. Naukowcy tacy jak Claudia Spies – profesor anestezjologii w berlińskim szpitalu Charité, badająca zjawisko delirium – przypuszczają, że cierpi na nie od 30 do 80 proc. pacjentów po operacji lub leczeniu na OIOM-ie. – Jest to najbardziej rozpowszechnione, najpoważniejsze i najmniej znane z zaburzeń funkcji narządów – mówi Spies. Narządem, o którym mowa jest mózg. W przypadku niemowląt odsetek zapadalności po leczeniu na OIOM-ie wynosi aż 85 proc. Najbardziej podatni wydają się ludzie bardzo mali albo bardzo starzy, ponieważ rosnący lub starzejący się mózg wykazuje z medycznego punktu widzenia pewne podobieństwa: zmienia się, a przez to jest bardzo wrażliwy. Skąd to się bierze? Delirium nie wywołują jedynie ciężkie operacje, czasami wystarcza wycięcie migdałków. I nie ma znaczenia, jak mówi pediatra Jochen Meyburg, czy dziecko miało operowaną głowę, czy cokolwiek innego. Czynnikami ryzyka są: wiek, głębokość i długość trwania narkozy oraz infekcja. Delirium nie jest więc tylko dziwacznym stanem, zauważanym przez krewnych i pielęgniarki, kiedy nadmiernie pobudzony pacjent awanturuje się, wyrywa kroplówkę albo – przeciwnie – apatycznie wpatruje się w dal. Jak mówi amerykański badacz Wes Ely, nie można czekać aż ”samo przejdzie”. W cięższych przypadkach musi wkroczyć medycyna. A co właściwie, pytam Claudii Spies, dzieje się w mózgu? Narząd ten składa się z komórek i połączeń nerwowych, przez które przepływają fale elektryczne. Przenoszone są z jednej komórki nerwowej na drugą przy pomocy substancji semiochemicznych. Pulsowanie impulsów elektrycznych to – można by powiedzieć – język mózgu. Pulsowanie to życie, bo kiedy fale przestają drgać, następuje śmierć. Z badania EEG Spies potrafi wyczytać, że podczas delirium w drodze z międzymózgowia do płata czołowego przepływy te jakby wypadają z torów. Nawet w antyku musiano odbierać to podobnie, ponieważ po łacinie ”De lira ire” oznacza ”wypaść z bruzdy”. Wedle jednej z hipotez do delirium dochodzi, kiedy określone neuroprzekaźniki, jak acetylocholina, nie działają właściwie. Przyczyniać mogą się do tego procesy zapalne powstające w organizmie. Czynniki wzrostu przedostają się z krwi do mózgu, co aktywuje fagocyty, które z kolei niszczą komórki nerwowe. Tak czy inaczej, proces myślenia zostaje zaburzony, a nerwy starają się jak szalone połączyć ze sobą różne rzeczy. Pojawiają się halucynacje, podobne do sennych koszmarów, albo maligny. – Człowiek traci orientację – wyjaśnia Claudia Spies. Orientację w przestrzeni, w czasie, w samym sobie. Naukowcy obawiają się, że może to mieć trwałe konsekwencje. Przeprowadza się coraz więcej badań na ten temat, z których wynika na przykład, że jedna trzecia pacjentów, którzy jako dzieci często poddawani byli narkozie, mają potem obniżone IQ – być może na skutek bliznowacenia mózgu – przy czym związek z ewentualnym delirium nie jest tu jasny. Co dalej? Z faktu, że tak wiele dzieci cierpi na delirium, zdano sobie sprawę dopiero niedawno. Najnowsze badanie przeprowadzone w Nowym Jorku wskazuje na związek pomiędzy nieleczonym delirium a śmiertelnością ciężko chorych dzieci w szpitalu. Z kolei pediatra Jochen Meyburg, który od lat obserwuje przypadki delirium w klinice uniwersyteckiej w Heidelbergu, nie zauważył u żadnego ze swoich małych pacjentów istotnych zmian neurologicznych w rok po wystąpieniu ataku. Nie ma tabletki na delirium. Można jedynie próbować albo go uniknąć, albo opanować zmniejszając dawki narkozy, usypiając na krócej, podając mniej środków uspokajających, ewentualnie podając określone leki psychotropowe, a także stosując testy szybkiego rozpoznania, takie jak CAPD. Dzięki temu testowi zadając osiem pytań, możemy ustalić w ciągu paru minut, czy u niemowlaka lub dziecka dochodzi do delirium. Czy dziecko jest nerwowe i grzebie przy wszystkim? A może apatyczne i wycofane? Meyburg diagnozuje delirium u trzech czwartych niemowląt na OIOM-ie pediatrycznym. Zagrożenie spada wraz z wiekiem, ale nigdy nie znika całkowicie. – Jeśli dziecko przez dwa tygodnie znajdowało się w stanie sedacji, przy wybudzeniu występuje bardzo wysokie ryzyko delirium – mówi pediatra. Przy czym często nikt nie jest na nie przygotowany – ani personel szpitala, ani rodzina. Dzięki współczesnej medycynie coraz więcej osób przeżywa wypadki i choroby, za sprawą, których dawniej nie tylko stanęliby na granicy śmierci, ale ją przekroczyli. W ten sposób człowiek wychodzi ze stanu, z jakim nie potrafi sobie poradzić. Niektórzy lekarze i pielęgniarki unikają ostrzegania pacjentów o potencjalnym delirium – ze strachu, że przytłoczą tym krewnych, oraz ponieważ nawet w najlepiej wyposażonych szpitalach, z ich presją na cięcie kosztów, brakuje często czasu i gotowości, by stosownie zająć się ludźmi po traumie. – Pomaga wszystko, co daje dziecku stały punkt odniesienia – mówi Meyburg. Czyli rzeczy, które rodzice, a także personel medyczny, często robią instynktownie: trzymanie się ustalonego rytmu dnia i nocy, stworzenie swojskiego otoczenia dzięki przytulankom, zdjęciom czy kocykowi o znanym zapachu, uspokajająca muzyka, ciepłe światło, zostanie z dzieckiem, czytanie mu, śpiewanie, głaskanie, podtrzymywanie go na duchu, uspokajanie. Nie jesteś sam. To nie statek kosmiczny ani więzienie, tylko szpital, z ludźmi, którzy mają czas, by poświęcić ci uwagę. Doktor Meyburg radzi rodzicom, pacjentom i krewnym, by temat delirium poruszać jeszcze przed leczeniem – z lekarzem, z pacjentem i jego rodziną, by złagodzić strach. Rodzicom pomaga, jeśli to przy nich trzy razy dziennie przeprowadza się test CAPD, dzięki czemu zobaczą, że delirium jest w odwrocie, oraz jeśli przynajmniej poinformuje się ich, że trwają badania nad tym zjawiskiem. Moje dziecko i mój ojciec mieli szczęście. Czują się dobrze. Syn niczego nie pamięta. Tylko drzewa za szpitalnym oknem, zielone jak w ogrodzie dziadków, do którego jechał w chwili, kiedy spojrzał śmierci w oczy. narkoza operacja Jak zachowuje się ludzki mózg po narkozie lub głębokim śnie? Nie włącza się od razu Uśpienie mózgu podczas głębokiego znieczulenia sprawia, że po przebudzeniu nie od razu uruchamiają się wszystkie jego funkcje. Amerykańscy naukowcy przeprowadzili... Beata Michalik Laserowa korekcja wzroku - znieczulenie. Czy pacjentowi można podać narkozę? Zabieg laserowej korekcji wzroku to szybka procedura, którą przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym. Nie ma potrzeby podawania narkozy, która stanowiłaby dla... Marlena Kostyńska Operacja mózgu bez narkozy Kobieta jest w zaawansowanej ciąży, ma otwartą czaszkę, jest przytomna i na głos odlicza dni tygodnia... W tym czasie chirurg usuwa z jej mózgu guz. Taką właśnie... Halina Pilonis | Onet. Lekarka czuła, że umiera. Wydarzyło się coś niespodziewanego Dla wielu ludzi doświadczenia z pogranicza śmierci są faktem. Zresztą, takie zdarzenia od wielu lat badane są przez naukowców, a wyniki wcale ich nie... Agnieszka Mazur-Puchała Pani Beata ze Świecia wybudziła się w trakcie operacji. Przeżyła traumę "Czułam się jak zamknięta w trumnie" - wspomina pani Beata w rozmowie z TVN 24. Kobieta przez 30 minut była operowana w stanie pełnej świadomości, jednak nie... Agnieszka Mazur-Puchała Resekcja żołądka - metody, wskazania, dieta po resekcji żołądka Resekcja żołądka (gastrektomia) jest chirurgicznym usunięciem tego narządu, którą wykonuje się w efekcie pewnych chorób oraz bardzo dużej otyłości. Operacja może... Sedacja – co to takiego? Termin sedacja to nic innego jak po prostu uspokojenie, czyli różnego rodzaju działania na układ nerwowy mające obniżyć jego aktywność. Pojęcie uspokojenia jest...

Narkomania – wszystko co musisz wiedzieć - objawy, diagnostyka i leczenie Ośrodek leczenia uzależnień Be Free posiada długoletnie doświadczenie w leczeniu narkomanii. Zapewniamy fachową diagnozę, detoks narkotykowy oraz terapię odwykową i wsparcie psychologiczne dla osób uzależnionych, a także ich rodzin. Dla wszystkich, którzy podejrzewają uzależnienie narkotykowe u siebie lub kogoś bliskiego przygotowaliśmy zestaw merytorycznych informacji na temat objawów, diagnostyki oraz leczenia narkomanii. Czym jest narkomania? Definicja. Słowo narkomania pochodzi od greckiego określenia „narke” (odurzenie) oraz „mania” (szaleństwo). Terminem tym określa się postępującą chorobę, której podłożem jest uzależnienie od środków odurzających zawartych w narkotykach. Narkomania prowadzi do zatrucia organizmu, powoduje jego stopniowe wyniszczenie, a w konsekwencji staje się przyczyną śmierci. Charakterystyczne objawy uzależnienia od narkotyków Symptomem uzależnienia narkotykowego jest przymus sięgania po kolejne, coraz większe dawki substancji odurzającej. Narkoman szybko traci kontrolę nad przyjmowaną substancją, mimo chęci nie jest w stanie jej odstawić. Znakiem ostrzegawczym dla otoczenia może stać się zmiana sposobu bycia osoby uzależnionej, jej drażliwość, nieuzasadniona nerwowość, obojętność na dziedziny życia, które wcześniej były najważniejsze (kontakty z przyjaciółmi, hobby, obowiązki szkolne lub zawodowe). Terapeuci wymieniają szereg symptomów towarzyszących narkomanii: zwiększanie przyjmowanych dawek substancji odurzających (organizm osoby uzależnionej samoistnie zwiększa tolerancję na przyjmowany narkotyk) zdobywanie narkotyku za wszelką cenę sięganie po kolejne dawki narkotyku mimo świadomości ich szkodliwego wpływu na organizm objawy abstynencyjne po odstawieniu narkotyku Fazy uzależnienia od narkotyków Wyróżnia się 4 podstawowe fazy uzależnienia narkotykowego: eksperymentowanie przyjmowanie okazjonalne nawyk uzależnienie Eksperymentowanie z narkotykami może prowadzić do sięgania po kolejne dawki. Faza przyjmowania okazjonalnego może doprowadzić do nawyku. Na tym etapie osoba zażywająca narkotyk czuje potrzebę kolejnego sięgnięcia po konkretną substancję uzależniającą, ale może pokonać ten przymus. Uzależnienie to faza, kiedy fizyczne i psychiczne objawy zespołu abstynencyjnego nie pozwalają samodzielnie pokonać nałogu. Najpopularniejsze narkotyki Narkotyki to substancje uzależniające, które silnie wpływają na procesy ośrodkowego układu nerwowego. Mogą one pochodzić z wyciągów roślinnych (narkotyki naturalne) lub zostać wyprodukowane chemicznie (narkotyki syntetyczne). Najbardziej popularne narkotyki to: marihuana kokaina amfetamina heroina LSD Marihuana to naturalny narkotyk produkowany ze zmielonych kwiatostanów konopi indyjskich (cannabis sativa). Najczęściej jest ona palona w skrętach przypominających papierosy (rzadziej w szklanych lufkach). Przyjęcie narkotyku wywołuje dobry nastrój, pobudza wyobraźnię i przyspiesza rytm serca. Szybko spada koncentracja, pojawia się ogólna apatia. Charakterystycznym objawem sięgnięcia po marihuanę są powiększone źrenice. Kokaina pochodzi z liści tzw. koki, czyli krasnodrzewu pospolitego (jego naturalnym terenem występowania jest Kolumbia). Na rynku narkotyk sprzedawany jest w postaci białego proszku (rzadziej jako krystaliczne płatki). Kokaina podnosi pewność siebie, wzbudza aktywność, powoduje spadek łaknienia. Szybko pojawiają się również problemy z pamięcią, halucynacje. Charakterystycznym symptomem zażycia kokainy jest tzw. wytrzeszcz oczu. Amfetamina jest narkotykiem syntetycznym. Związek ten jest pochodną 2-fenyloetoaminy. Na rynku występuje jako biały proszek lub tabletki. Amfetamina wywołuje polepszenie nastroju, dodaje energii i pobudza. Kolejnym etapem po zażyciu tego narkotyku jest suchość w ustach, pojawiają się także zawroty głowy i nieuzasadnione lęki, rośnie ciśnienie tętnicze. Przedawkowanie narkotyku prowadzi do zaburzeń wzroku i słuchu, niewydolności układu krążenia. W skrajnych przypadkach pojawia się psychoza amfetaminowa. Heroinę produkuje się z mleczka makowego (opium). Najczęściej ma postać białego proszku, ale na rynku pojawia się także zanieczyszczona heroina, która jest brązowa lub beżowa. Narkomani sięgają również po kompot wyrabiany z makowej słomy. Heroina powoduje polepszenie nastroju, zwiększa odporność organizmu na ból. Kolejnym objawem zażycia narkotyku są powolne ruchy. Narkotyk wywołuje stany depresyjne. LSD to narkotyk syntetyczny będący pochodną ergoliny. Na rynku substancja sprzedawana jest jako małe znaczki z kolorowymi obrazkami. LSD powoduje szybki wzrost temperatury ciała (uczucie gorąca) oraz ciśnienia tętniczego. Symptomem zażycia narkotyku są rozszerzone źrenice, omamy, drgawki, ślinotok. Leczenie narkomanii – od czego zacząć? Milowym krokiem w leczeniu narkomanii jest moment, gdy osoba uzależniona przyzna się przed sobą, że jest chora i potrzebuje pomocy. Im wcześniej zostanie postawiona diagnoza i rozpocznie się leczenie, tym terapia jest skuteczniejsza. Sygnałem do konieczności podjęcia terapii odwykowej jest pojawienie się symptomów zespołu abstynencyjnego po odstawieniu przyjmowanych narkotyków. Metody leczenia uzależnienia narkotykowego Leczenie zawsze musi być dostosowane do konkretnego pacjenta – zażywanych substancji, stopnia zaawansowania uzależnienia oraz wyniszczenia organizmu przez toksyny. W terapii narkotykowej stosuje się leczenie krotko-, średnio- oraz długoterminowe. Leczenie krótkoterminowe podejmują oddziały szpitalne oraz kliniki psychiatryczne. Terapia jest połączeniem leczenia farmakologicznego oraz konsultacji psychologicznych i trwa od 6 do 8 tygodni. Najczęściej pacjentom zaleca się dalszą terapię w warunkach ambulatoryjnych. Leczenie średnioterminowe (8 tygodni) oraz długoterminowe (nawet do 2 lat) prowadzone jest przez specjalistyczne ośrodki terapii uzależnień. Terapia jest połączeniem detoksu z różnymi formami pracy z terapeutą oraz zajęć grupowych. W leczeniu narkomanii stosuje się między innymi: model Minnesota terapię substytucyjną terapię poznawczo-behawioralną model społeczności terapeutycznych Terapia z wykorzystaniem modelu Minnesota ma na celu całkowitą abstynencję. Narkomania traktowana jest jako choroba, którą leczy się stosując indywidualne mapy opracowane dla każdego pacjenta. Terapia substytucyjna wykorzystuje leki, które dają efekty zbliżone do przyjmowanych wcześniej narkotyków. Celem takiej terapii jest złagodzenie objawów zespołu abstynencyjnego poprzez powolne zmniejszanie podawanych dawek aż do ich całkowitego wyeliminowania. Terapia poznawczo-behawioralna polega na pracy z terapeutą, który wspólnie z osobą uzależnioną rozpoznaje sytuacje, gdy ta sięga po narkotyk. Następnie stosuje się metody, które pomagają zwalczać pokusę. Model społeczności terapeutycznej stosuje się w leczeniu długoterminowym. Osoby uzależnione wspólnie mieszkają, pracują i uczą się codziennego życia bez sięgania po środki odurzające. Jednocześnie mogą liczyć na wsparcie ze strony innych uzależnionych, terapeutów i psychologów. Leczenie odwykowe Po zdiagnozowaniu problemu, pacjent przechodzi odtruwanie organizmu (detoks narkotykowy). Choremu podaje się kroplówki, które pozwalają uzupełnić poziom elektrolitów oraz witamin i minerałów. Detoksykację stosuje się przy silnym uzależnieniu od narkotyków oraz wtedy, gdy dochodzi do zatrucia organizmu toksynami. Kolejnym krokiem leczenia odwykowego jest terapia pozwalająca na walkę z nałogiem i naukę metod pomagających radzić sobie z codziennością bez sięgania po substancje psychoaktywne. Cele terapii narkotykowej Terapia narkotykowa ma na celu całkowitą abstynencję. Uzależnieni poznają podłoże swojego problemu, uczą się metod pokonywania objawów głodu abstynencyjnego, zdobywają umiejętności społeczne i emocjonalne. Celem terapii jest także wypracowanie asertywności pozwalającej odmawiać narkotyków, odbudować relacje z bliskimi i otoczeniem. Terapia narkotykowa – dlaczego właśnie w Be Free? Ośrodek Be Free czerpie doświadczenie z programów które od wielu lat funkcjonują w Polskim lecznictwie odwykowym. Zapewniamy skuteczną pomoc dla osób borykających się z uzależnieniem narkotykowym oraz gwarantujemy wsparcie dla ich rodzin. Przeprowadzamy bezpieczny detoks pod okiem wykwalifikowanego personelu medycznego oraz stacjonarną terapię odwykową opartą o autorski program z elementami modelu Minnesota, społeczności terapeutycznej i terapii behawioralno-poznawczej. Z pacjentami pracują certyfikowani, doświadczeni terapeuci. Gwarantujemy wsparcie psychologiczne, motywację do zmian oraz 2-tygodniowe pobyty motywacyjne idealne dla osób, które potrzebują dalszego wsparcia w walce z nałogiem. Pomogliśmy już wielu osobom pokonać nałóg narkotykowy i dojść do całkowitej abstynencji. Skontaktuj się z nami i zaufaj wykwalifikowanym, doświadczonym specjalistom.

Długie nadużywanie przez ludzi substancji psychoaktywnych powoduje, że twarz i ciało zmienia się nie do poznania. Dziś, dzięki badaniom behawioralnym i fizjologicznym, jesteśmy w stanie dużo więcej powiedzieć o destrukcyjnym działaniu narkotyków na mózg, psychikę i ciało. Heroina, metaamfetamina i kokaina przyśpieszają starzenie i sprawiać, że ludzie całkowicie zmieniają się w ciągu roku używania. Do sieci trafiło szokujące zdjęcie młodej Amerykanki, którą zniszczyło uzależnienie. Twarz narkomana Osoby, które sięgają po narkotyki, po latach trudno poznać. Ich twarz zmienia się nie do poznania. Jakiś czas temu w ramach projektu Face of Addiction powstała seria przerażających gifów. Zdjęcia pokazywały, jak ludzie wyglądali przed nałogiem, a jak prezentują się po kilku latach brania narkotyków. Po tej akcji w sieci pojawiły się nowe zdjęcia pewnej dziewczyny, młodej Amerykanki, która od lat nadużywa metaamfetaminy. Fotografie wykonywane na posterunku obrazują jej dramatyczną przemianę. Od pięknej kobiety do wraku człowieka. fot. źródło: fot. Uzależnienie od kokainyKokaina jest silnym stymulatorem, który uderza w centralny układ nerwowy, powodując „wyścig” serca i umysłu. Szybko działa na organizm, błyskawicznie dochodzi do zmiany świadomości i zachowania. Ludzie zażywający narkotyki nagle stają się pewnie siebie, rozmowni, energiczni, nerwowi, wrażliwi, agresywni, nastrojowi, nieobliczalni. Kokaina sprawia, że rozszerzają się źrenice, a ich serce pompuje adrenalinę w ciele. Hamuje również apetyt i powstrzymuje od snu, bardzo widoczna jest również utrata wagi i wychudzenie twarzy. Narkotyki niszczą też od wewnątrz, głównie jelita, serce, mogą spowodować niebezpiecznie wysokie ciśnienie krwi, niewydolność serca i udar. Głównie stres i nadmierna aktywność przyspieszają co robi z człowiekiem?Heroina podobnie, jak inne uzależniające opioidy, silnie wpływa na myśli, uczucia i zachowania. Uzależniony rozpaczliwie pragnie ponownie znaleźć narkotyki, chęć wzięcia kolejnej dawki jest tak silna, że przyćmiewa podstawowe zadania, takie jak odżywianie się i pielęgnacja. Heroina może wywołać uczucie pełzania pod skórą. Uzależniony czuje, jakby robaki chodziły mu pod skórą, co może sprawić obsesyjnie drapanie, aż do krwi. Zadrapania i rany są szczególnie widoczne na twarzy i ustach. Uzależnieni są bardzo podatni na wirusy, takie jak HIV i zapalenie wątroby, które dodatkowo powodują wysuszanie ciała, chorobliwą bladość, utratę wagi i przyspieszają po metaamfetaminiePodobnie jak kokaina, heroina, metaamfetamina jest silnym stymulantem. Ci, którzy ją zażywają, często tracą smak, apetyt, a ich zęby zaczynają gnić. Rozszerzają się źrenice, na skutek spustoszeń w układzie nerwowym. Uzależnionym niezwykle trudno jest zasypiać, spać, a ich bezsenność objawia się w chudości twarzy, bladej skórze, zaczerwienionych oczach. Narkotyki niszczą również tkankę nosa, wywołują dysfunkcję płuc, mózgu, od narkotyków: przyczyny Od utworzenia w USA w roku 1974 Narodowego Instytutu Uzależnień Narkotykowych, a więc od 35 lat, podejmowano próby wyjaśnienia mechanizmu powstawania uzależnienia od narkotyków. W tym okresie poznano struktury mózgowe najbardziej narażone na ich działanie. Czynniki warunkujące uzależnienie są liczne i bardzo zróżnicowane. Należą do nich także wpływy środowiskowe, uwarunkowania psychologiczne, społeczny kontekst inicjacji przyjmowania narkotyków oraz predyspozycje genetyczne, które mogą powodować nieprawidłowe funkcjonowanie odpowiednich szlaków w mózgu, jeszcze przed przyjęciem pierwszej dawki. Geny nie skazują nikogo na to, by być uzależnionym, mogą jedynie w mniejszym lub większym stopniu uczynić podatnym na uzależnienie. Nie znaleźliśmy dotąd genu, który chroniłby przed uzależnieniem lub decydował o jego wystąpieniu. Kontakt z narkotykiem zwiększa tolerancję na opioidy i zarazem uwrażliwia na jego działanie. Najpierw, po zażyciu narkotyku, aktywność CREB jest duża i narkoman musi przyjmować coraz większe jego ilości, aby uzyskać oczekiwany efekt. Po odstawieniu narkotyku spada stężenie CREB, obniża się również tolerancja i pojawia się przymus szukania go za wszelką cenę. Białko CREB ulega ekspresji w wielu różnych typach komórek i odpowiada za ich podstawowe czynności życiowe, takie jak wzrost czy rozmnażanie, jednakże najważniejszą z punktu widzenia współczesnej medycyny cechą jest zaangażowanie w procesy tworzenia i utrzymywania pamięci długotrwałej, zachodzące wewnątrz neuronów. Jak wygląda życie narkomana?Osoby, u których rozwija się uzależnienie, wykazują nieprawidłowości w korze przedczołowej. Jest to region mózgu, odgrywający ważną rolę w osądach, planowaniu i innych funkcjach wykonawczych. Proces wysyłania sygnałów do układu nagrody jest zaburzony, co zmniejsza zdolność kory przedczołowej do powstrzymania patologicznych impulsów i prowadzi do przymusowego przyjmowania narkotyku. Dobrze znanym czynnikiem ryzyka zarówno w procesie powstawania uzależnienia, jak i w częstych nawrotach choroby po okresie abstynencji jest pamiętać o tym, że uzależnienie od narkotyków jest ciężką, przewlekłą, nawracającą chorobą ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzującą się niekontrolowanym dążeniem do zdobycia narkotyku (głód narkotykowy – craving), jego poszukiwaniem (drug-seeking) i zażywaniem, mimo pełnej świadomości związanych z tym poważnych zagrożeń zdrowia i życia. Źródło: Neurobiologiczne podstawy uzależnienia od narkotyków, Bogdan Szukalski; Daily Mail,

Strona główna Psychologia Zdrowie psychiczne Objawy abstynencyjne po odstawieniu narkotyków: opioidów, amfetaminy, kokainy, marihuany Objawy zespołu abstynencyjnego (odstawiennego) po narkotykach dotyczą głównie układu nerwowego i układu krążenia. Ich nasilenie zależy od dawek narkotyku przyjmowanych w ostatnich kilku tygodniach, dróg jego podania oraz stanu zdrowia osoby uzależnionej. Sprawdź, jakie objawy abstynencyjne daje odstawienie heroiny, amfetaminy, kokainy i marihuany. Spis treściObjawy odstawienia narkotyków – od czego zależy ich nasilenie?Objawy odstawienia opioidówObjawy odstawienia amfetaminyObjawy odstawienia kokainyObjawy odstawienia marihuany Zespół abstynencyjny pojawia się wskutek zmniejszenia dawki dobowej narkotyku lub jego całkowitego odstawienia. Powoduje to zmniejszenie stężenia substancji psychoaktywnej we krwi, na co organizm reaguje bardzo gwałtownie. Zaburzone zostaje funkcjonowanie układu krążenia, układu nerwowego i trawiennego. Odstawienie narkotyku odbija się również na psychice – pojawia się trudna do opanowania chęć sięgnięcia po używkę, czyli głód narkotykowy. Stan taki utrzymuje się przez kilka dni, przy czym maksymalne natężenie przypada na 3-4 dzień odwyku. Czym grozi zażywanie heroiny, kodeiny lub morfiny? Objawy odstawienia narkotyków – od czego zależy ich nasilenie? Natężenie objawów w przebiegu zespołu abstynencyjnego po narkotykach zależy od kilku czynników: rodzaju zażywanej substancji – najostrzejszy przebieg ma zespół odstawienia opioidów, mniej niebezpieczne objawy odstawienne daje marihuana (jest tak jednak tylko w teorii, ponieważ istotne znacznie mają też czynniki wymienione poniżej); czasu przyjmowania narkotyku – u narkomana z kilkuletnim stażem nagła przerwa w zażywaniu substancji psychoaktywnej wywoła bardziej dotkliwe objawy niż u osoby, która sięgnęła po narkotyk kilka razy; dawek narkotyku przyjmowanych w ostatnich kilku tygodniach przed odstawieniem – im większe dawki, tym odwyk ma gwałtowniejszy, bardziej bolesny przebieg; stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osoby uzależnionej. Objawy odstawienia opioidów Opioidy to pochodne opium – kodeina, heroina. Ich odstawienie daje najcięższe skutki uboczne, zwłaszcza jeśli poprzedzone było długim ciągiem narkotycznym. Są wyjątkowo nieprzyjemne i trudne do zniesienia. Pierwsze symptomy głodu narkotykowego po opioidach pojawiają się po 8-12 godzinach od ostatniej dawki. Trwają 7-10 dni, a ich największe nasilenie przypada na 3-4 dzień. W przebiegu zespołu odstawienia opioidów można wyróżnić dwie fazy: faza ostra – trwa 5-10 dni i przypomina objawy grypy. Obejmuje takie objawy jak: bardzo silna chęć sięgnięcia po narkotyk, łzawienie, katar, wzmożona potliwość, gęsia skórka, dreszcze, świąd, ziewanie, kichanie, ślinotok, rozszerzone źrenice, bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka, bóle mięśni, stawów, kości, zwiększone ciśnienie krwi, bezsenność, niepokój, drażliwość i napady złości. Po ustąpieniu najbardziej gwałtownych objawów, następuje faza późna trwająca przez kolejne 26-30 tygodni. Objawia się ona: niskim ciśnieniem krwi, obniżoną częstością akcji serca, zmniejszoną temperaturą ciała, rozszerzonymi źrenicami, bezsennością, niepokojem. Oprócz tego, nadal występuje bardzo silna chęć zażycia narkotyku. Sięgnięcie po kolejną dawkę od razu wywołuje kolejne uzależnienie. Skutki uboczne odstawienia heroiny są bardzo dotkliwe - w ich łagodzeniu pomaga terapia metadonem. Jest to syntetyczny opioid, który podaje się osobom uzależnionym zamiast heroiny. Metadon nie wywołuje efektów euforycznych, a jednocześnie znosi objawy abstynencyjne, dzięki czemu pacjent może normalnie funkcjonować bez konieczności zażywania narkotyku. Czytaj też: Metadon - jak działa? Jak wygląda terapia metadonowa? Objawy odstawienia amfetaminy Objawy abstynencyjne po odstawieniu amfetaminy pojawiają się do 12 godzin od zażycia ostatniej dawki narkotyku. Nie mają tak nagłego charakteru jak w przypadku opioidów, gdyż metabolizm amfetaminy w organizmie przebiega stosunkowo powoli. Dotyczą przede wszystkim sfery psychicznej - ponieważ amfetamina działa silnie pobudzająco, ograniczenie spożycia narkotyku wywołuje apatię i sprzyja stanom depresyjnym. Najczęstsze objawy odstawienne po amfetaminie to: przygnębienie, anhedonia – stan głębokiej apatii, niemożności cieszenia się z czegokolwiek, małomówność, depresja, myśli samobójcze, niepokój, drażliwość, zmęczenie, nadmierna senność (sen może trwać nawet do 48 godzin), bóle głowy, wzmożone łaknienie, obniżenie napięcia mięśniowego. Nasilenie skutków ubocznych jest największe w pierwszych 2-3 dniach odwyku, po czym objawy stopniowo zanikają. Objawy odstawienia kokainy Zespół abstynencyjny po odstawieniu kokainy ma podobny przebieg jak w przypadku amfetaminy. Narkotyk ten działa euforycznie i pobudza psychoruchowo, dlatego jego odstawienie daje skutek odwrotny – zmniejszenie napędu psychoruchowego. Objawy abstynencyjne po kokainie to: przygnębienie, anhedonia, depresja, wewnętrzny niepokój, letarg lub zmęczenie, zaburzenia orientacji, myśli samobójcze, rozdrażnienie i skłonność do irytacji, zwiększony apetyt, bezsenność lub nadmierna senność. Jeśli zespołowi abstynencyjnemu towarzyszą stany majaczeniowe i depresyjne, istnieje zwiększone ryzyko prób samobójczych. W przypadku odstawienia mieszanki narkotykowej (tzw. dopalacza), trudniej przewidzieć, jakie następstwa będzie miał zespół abstynencyjny. Takie używki mogą zawierać wiele rodzajów substancji psychoaktywnych, zarówno naturalnych kannabinoidów, jak i toksycznych środków, które mają spotęgować efekt oddziaływania narkotyku. Wówczas zespół abstynencyjny może obejmować objawy charakterystyczne dla różnych substancji psychoaktywnych. Objawy odstawienia marihuany Marihuana ma mniejszy potencjał uzależniający niż „twarde” narkotyki takie jak heroina, kokaina czy amfetamina, ale jej odstawienie również wywołuje objawy abstynencyjne. Są one na ogół łagodniejsze i dotyczą głównie sfery psychicznej, jednak dużo zależy od przyjmowanych dawek. Osoba, która przed odstawieniem paliła marihuanę codziennie lub co kilka dni, będzie miała bardziej nasilone skutki uboczne – zarówno psychiczne, jak i fizyczne. Z kolei osoby, które sięgają po tę używkę okazjonalnie, co kilka tygodni lub miesięcy mogą w ogóle nie odczuwać objawów abstynencyjnych. Skutki uboczne pojawiają się po 2-3 dniach od spożycia ostatniej dawki marihuany. Najczęściej obejmują one: odczuwanie głodu substancji i chęć bycia pod jej wpływem, niepokój, zaburzenia lękowe, drażliwość, obniżony nastrój, zmniejszenie apetytu, senność lub bezsenność. Rzadziej, po zaprzestaniu spożywania większych dawek, mogą pojawić się: zwiększona potliwość, drgawki, przyspieszony puls, nudności, wymioty, biegunka, depresja. Czy można przedawkować marihuanę? Więcej z działu Zdrowie psychiczne

Brytyjscy naukowcy przeprowadzili badanie, którym udowadniają wpływ narkotyków na rozwój dziecka. Okazuje się, że wady mózgu mogą być wywołane ich zażywaniem. Potrzebne jest jednak potwierdzenie wyników testu, by dowieść stawianych tez. Matki, których dzieci mają wady mózgu, prawdopodobnie spożywały substancje chemiczne tuż przed zajściem w ciążę lub w jej trakcie . Tak brzmią wyniki badania, przeprowadzonego przez naukowców z londyńskiego University College. Stwierdzili oni, że nawet sporadyczne sięganie po środki odurzające lub leki zwiększa ryzyko uszkodzenia mózgu płodu. Dr Anna David z Instytutu Zdrowia Kobiet, kierująca zespołem, opublikowała interesujące wnioski w czasopiśmie PLoS ONE. Badanie przeprowadzano na próbkach włosów 517 matek. Zespół wyjaśnił, że kiedy człowiek bierze narkotyki, ślady po nich gromadzą się właśnie we włosach – a te około 1 cm miesięcznie, zatem pobrano 9 cm od każdej kobiety. 213 uczestniczek miało dziecko z wadą wrodzoną, której przyczyną mogło być spożywanie narkotyków, a 143 – z wadą tym niewywołaną. 161 matek urodziło dziecko bez wad wrodzonych. Z kolei stosowanie leku w ciąży ma szansę wiązać się z niedorozwojem lub torbielami mózgu u potomstwa Zespół stwierdził, że 77 (14,9%) kobiet z pozytywnym wynikiem spożywało co najmniej jeden lek, 68 kobiet paliło marihuanę, 18 brało kokainę, jedna – ketaminę, a kolejna MDMA (ecstasy). Najwyższy poziom zażywanie narkotyków przypadał około momentu poczęcia, w pierwszym i drugim trymestrze zmniejszał się. Zobacz też: Naukowcy odkryli, że 35% kobiet, których dziecko urodziło się z wadą mózgu, spożywało substancje w czasie poczęcia lub ciąży. Naukowcy twierdzą, że takie wady są problemem. Mogą mieć poważne skutki i prowadzić do takich zaburzeń, jak porażenie mózgowe. Dr David tak skomentowała wyniki: „Wskazują (one) na związek pomiędzy wadami mózgu płodu i sporadycznym zażywaniem narkotyków przez przyszłe matki. Nie byliśmy w stanie zidentyfikować istotnych powiązań z konkretnymi lekami. Dlatego chciałabym zniechęcić kobiety, starające się zajść w ciążę i te na początku ciąży, do zażywania jakichkolwiek narkotyków, w tym marihuany.” Dodała jednak, że tylko 20 badanych matek urodziło chore dziecko, dlatego uzasadniona jest większa ilość badań, aby potwierdzić wyniki. „Ryzyko związane z alkoholem i tytoniem w czasie ciąży jest stosunkowo dobrze zbadane”, powiedziała, „Mamy nadzieję, że badania nad zażywaniem narkotyków potwierdzi, że dowiedliśmy ich znaczenie dla zdrowia oraz rozwoju małych dzieci.” Dostęp dla wszystkich Wolny dostęp Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium! Przeczytaj również Jesteś dla nas ważna! Chcemy być z Tobą w kontakcie. Zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje oraz 20% rabatu na zakupy. Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

3 listopada, 2021 Szkodliwe działanie narkotyków na organizm zostało potwierdzone, a mimo wszystko chwilowe przyjemności skłaniają ludzi do podążania tą ścieżką. Każdy, kto zaczyna zażywać środki psychoaktywne, myśli, że w każdej chwili może przestać, a co najważniejsze, z czasem uświadamia sobie, jak błędna jest ta myśl. W końcu nawet całkowite uwolnienie od narkomanii nie staje się końcem problemów: w okresie brania narkotyków organizm tak bardzo słabnie, że trzeba przejść specjalną kurację, aby go zregenerować. Na czym polega regeneracja organizmu po narkotykach? Narkomania wyniszcza organizm, dlatego osoby uzależnione po odstawieniu substancji psychoaktywnych muszą przejść terapię uzależnień oraz kurację odbudowującą funkcjonowanie organizmu. W ośrodku leczenia narkomanii pacjenci przechodzą bezpieczną i skuteczną detoksykację, która pozwala pozbyć się szkodliwych toksyn. Aby czerpać przyjemność, cieszyć się z każdego drobnego wydarzenia, aby nie popaść w depresję, organizm wytwarza specjalne substancje – endorfiny. W języku medycznym nazywa się je neuroprzekaźnikami. To one dają przypływ szczęścia i radości. Kiedy zażywany jest narkotyk, substancje wiążą się z receptorami opioidowymi, które normalnie wytwarzają endorfiny. W tej chwili osoba odczuwa ostry przypływ euforii i przez kilka godzin z rzędu jest w tym stanie. Odbudowanie zaburzonej równowagi w zakończeniach nerwowych jest niezwykle trudne. Gdy tylko narkotyk przestaje wchodzić w interakcje z receptorami, osoba wychodzi z haju. W tej chwili ciało nie ma siły, by czuć, że żyje. Rezultat: najsilniejszy stan lęku, depresji, przygnębienia i chęci ponownego przeżycia euforii. Kiedy bierze się jakikolwiek narkotyk, mózg jest niszczony. Co dzieje się z organizmem podczas zażywania narkotyków? Zażywanie narkotyków negatywnie wpływa na wszystkie wewnętrzne organy osoby uzależnionej: Układ oddechowy – podczas palenia marihuany do płuc dostaje się wielokrotnie więcej sadzy i smoły w porównaniu ze zwykłymi papierosami, a haszysz może powodować raka płuc, opiaty hamują ośrodek oddechowy i kaszel, co zwiększa ryzyko infekcji płuc, przewlekłego niedotlenienia wszystkich narządów, paraliż ośrodka oddechowego i śmierć z powodu zatrzymania sercowo-naczyniowy – podczas przyjmowania opiatów obserwuje się niedociśnienie, rzadszy puls i dystrofię mięśnia sercowego. Przy stosowaniu stymulantów, wręcz przeciwnie, przyspiesza puls, ciśnienie krwi, wzrost temperatury ciała, istnieje ryzyko zawału serca i udaru trawienny – jeden z objawów narkomanii: brak apetytu, więc często uzależnieni doprowadzają się do całkowitego wyczerpania. Ponadto substancje narkotyczne pogarszają trawienie, przyczyniają się do zakłócenia funkcji motorycznych nerwowy – charakteryzuje się występowaniem psychozy, utratą pamięci, obniżonymi zdolnościami intelektualnymi, zmianami charakteru i degradacją osobowości. Prawdopodobny jest rozwój chorób psychicznych, takich jak schizofrenia. Z początki wielu krewnych narkomanów i samych pacjentów ośrodka odwykowego uważa, że wystarczy pozbyć się głodu narkotykowego, a reszta sama wróci do normy. Jednak tak nie jest, konieczne jest zwrócenie się do specjalistów, którzy przeprowadzą regenerację organizmu po narkotykach. Jak zregenerować organizm po narkomanii? Aby znormalizować zdrowie fizyczne i psychiczne pacjenta, lekarze i terapeuci z ośrodka leczenia narkomanii zwykle stosują następujące metody: Psychofarmakoterapia. Przepisują leki, aby zapobiec depresji lub aby wyzdrowieć z niej. Za pomocą leków pacjentowi zapewnia się spokojny sen, porządkowane są codzienne biorytmy, procesy wzbudzania i hamowania w mózgu powracają do normy. Psychiatra prowadzi terapię lekową, a następnie długotrwałe przywrócenie funkcji mózgu, pamięci, świadomości. Trwają prace nad tym, aby organizm sam zaczął wytwarzać endorfiny. Leczy się zaburzenia psychiczne, depresję, ataki paniki, halucynacje i inne Obejmuje stosowanie preparatów witaminowych i leków na określone istniejące choroby, dostosowanie diety, umiarkowaną aktywność fizyczną, masaże i inne zabiegi niezbędne do regeneracji dotkniętych narkomanią (głównie poznawczo-behawioralna). Celem jest przywrócenie niedawnego narkomana do zdrowego stylu życia, pomoc w zmianie charakteru, zachowania w celu poprawy relacji z rodziną i przyjaciółmi. Zaleca się, aby regeneracja organizmu po narkotykach odbywała się w wyspecjalizowanej placówce medycznej, która zapewnia zbilansowaną dietę, aktywność fizyczną w wymaganej ilości, planowany czas wolny, a także zapewnia środki zapobiegające nawrotom. W tym rewizję kręgu przyjaciół, przywracanie możliwości do zatrudnienia, utrzymania przydatnych hobby. Rekonwalescencja po narkotykach w ośrodku dla narkomanów Pierwszym etapem regeneracji organizmu po narkotykach jest detoksykacja, podczas którego z organizmu usuwane są toksyczne substancje. Podczas detoksykacji metody leczenia dobierane są indywidualnie do danego pacjenta. Wspólne dla wszystkich rodzajów detoksykacji są: Duża objętość wstrzykiwanego płynu i wymuszona diureza – ta metoda pomaga szybko usunąć toksyny z krwi i wypełnić naczyniaEnterosorbenty – usuwają toksyny z jelitKompleksy witaminowo-mineralneLeki na odbudowę wątroby i nerekLeki uspokajające psychikę narkomana. Dalsze leczenie uwzględnia cechy organizmu, czas zażywania narkotyków, wiek i tak dalej. Jednym z najważniejszych wydarzeń jest terapia uzależnień. Etap pracy z psychiką narkomana jest dłuższy niż oczyszczanie organizmu z narkotyku. Jeśli usunięcie odstawienia zajmuje nie więcej niż jeden dzień, to odbudowanie stanów fizycznych i psychicznych trwa latami. Terapeuta uzależnień pracuje nad tym, aby narkoman nie wracał już do narkotyków. I tutaj praca toczy się zarówno indywidualnie, jak i w grupach. Podczas pobytu w ośrodku uzależnień od narkomanii człowiek uczy się brać odpowiedzialność za swoje czyny. Niektórzy narkomani przechodzą celowo detoksykację, gdy zdają sobie sprawę, że ich życie jest zagrożone. Pomóż sobie, walcz o swoje zdrowie. Zadbaj o siebie, Twoich przyjaciół i rodzinę.

Szanowna Pani Doktor! Od 2 lat od czasu do czasu zażywałem kokainę w dość małych ilościach. Zażywałem ją zawsze po alkoholu. Nigdy nie miałem z tym żadnych problemów zdrowotnych. Dokładnie 42 dni temu (stan na byłem na imprezie gdzie na początku tej imprezy zażyłem niewielką ilość kokainy, a pod koniec imprezy znajomy poczęstował mnie mefedronem (też mała ilość), do tego piłem dość dużo alkoholu. Imprezę spędziłem normalnie bez żadnych oznak zatrucia. Na 2 dzień równo jak mi promile zeszły do 0,00% pojawiły straszne zawroty głowy, przede wszystkim stan zamroczenia/otępienia (jakby mózg nie nadążał za przesyłanym obrazem, jakbym wypił ze 2 piwa, a nie miał żadnej euforii) do tego nudności (bez wymiotów) brak koncentracji i problemy z myśleniem. Po 2 dniach nudności i zawroty głowy zniknęły zostało to straszne zamroczenie/otępienie + brak koncentracji, problemy z myśleniem, które utrzymuje się równo od 42 dni. Zrobiłem wszystkie możliwe badania: - Rezonans magnetyczny (bez kontrastu); - EEG; - Morfologię; - TSH; - CRP; - Badania na koordynację. Wszystkie wyniki miałem wręcz idealne, do tego normalnie jeżdżę samochodem i rozmawiam z ludźmi jednak to zamroczenie/otępienie nie daję mi normalnie żyć i strasznie się z tym męczę. Na imprezie 3 kolegów zażyło identyczna dawkę i czują się zupełnie normalnie. U neurologa byłem 3 razy, ale akurat ten Neurolog nigdy nie miał do czynienia z narkotykami i nie bardzo wie jak mi pomóc. Szanowana Pani Doktor Co to może być i czy mi to przejdzie? Dodam, że przez cały ten okres zażywam nootropil 1200 + magnez + vitaminumb1 + vigor owoce warzywa, oczywiście żadnych używek. Z góry dziękuję za odpowiedź. Z poważaniem, Adam MĘŻCZYZNA, 25 LAT ponad rok temu Antykoncepcja po Niestety, czasami niektóre metody zabezpieczenia przed ciążą zawodzą, może dojść do pęknięcia prezerwatywy lub kobieta zapomni o tabletce antykoncepcyjnej. Coraz częściej mówi się o antykoncepcji awaryjnej, która jest określana również jako antykoncepcja ?po? czy antykoncepcja ratunkowa. Witam! Powikłaniami zażywania narkotyków i alkoholu zajmuje się psychiatra lub toksykolog. Neurolog zatem mógł nie potrafić Panu pomóc. Reakcje na takie mieszaniny bywają różne, nie wiadomo również czy narkotyki były "czyste". W tej sytuacji doradzam konsultację zarówno toksykologa jak i psychiatry zajmującego się problematyką narkotyków. Pozdrawiam 0 Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych znajdziesz do nich odnośniki: Czy to skutki zażycia narkotyku? – odpowiada Dr n. med. Diana Kupczyńska Zażycie kokainy przed operacją artroskopii barku – odpowiada Lek. Jacek Ławnicki Złe samopoczucie i uczucie otępienia po zapaleniu marihuany – odpowiada Mgr Kamila Drozd Testy na wykrycie zażycia dopalaczy – odpowiada Aleksander Ropielewski Bóle brzucha po zażyciu amfetaminy - co się dzieje? – odpowiada Lek. Anna Syrkiewicz Nudności, otępienie i brak koncentracji po uderzeniu w tył głowy – odpowiada Lek. Rafał Gryszkiewicz O czym świadczą takie objawy jak otępienie, nudności i zawroty głowy? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska Czy raz zażyty narkotyk będzie zawsze dawał pozytywny wynik testu? – odpowiada Mgr Aurelia Grzmot-Bilska Jednorazowe zażycie amfetaminy - czy testy na obecność narkotyków mogą to wykryć? – odpowiada Lek. Anna Syrkiewicz Brak ostrości widzenia i lęki po zażyciu narkotyków – odpowiada Mgr Katarzyna Garbacz artykuły

Z narkomanią trzeba sobie poradzić samemu, ale nikt nie jest w stanie poradzić sobie z nią bez pomocy. Masz kilkanaście, może trochę więcej lat, od jakiegoś czasu zdarza Ci się częściej lub rzadziej zapalić marihuanę lub wziąć coś mocniejszego. Czy zastanawiasz się, czy przypadkiem nie jesteś już uzależniony? Każda osoba biorąca narkotyki część swojej aktywności kieruje na oszukiwanie innych, że jest z nią wszystko w porządku. Najczęściej także dokonuje niemałych wysiłków, by oszukać samą siebie. Można to osiągnąć na wiele sposobów. Najłatwiejszym i najczęściej spotykanym jest bagatelizowanie problemu. Czy zdarza Ci się prowadzić taką wymianę zdań: — Jeśli przypalę sobie skuna od czasu do czasu, to przecież nie znaczy, że jestem uzależniony. — A co to znaczy od czasu do czasu? — No, cztery–pięć razy w tygodniu. Można zacząć sobie tłumaczyć, że środek, który aktualnie się bierze, nie jest taki zły. Wśród młodzieży krążą broszurki o tym, że marihuana jest całkiem zdrowa, bo ma mniej substancji smolistych niż papierosy (w rzeczywistości ma ich do 20 razy więcej), że w niektórych krajach bywa stosowana jako lek (heroina też) i że w porównaniu z alkoholem jest całkiem w porządku. Od tego już tylko krok do tłumaczenia, że herbata jest tak samo zła jak heroina, bo też wpływa na organizm. Właściwie większość „początkujących” narkomanów nie widzi problemu w braniu narkotyków. Innym bardzo popularnym sposobem jest udowadnianie sobie, że wszystko jest w porządku, bo świetnie radzę sobie w życiu: wyrabiam się w szkole (dziewczyna sama mająca już spore problemy z narkotykami organizowała nawet w szkole kampanie antynarkotykowe); realizuję się w rozwijaniu zainteresowań – robię świetne zdjęcia, mam osiągnięcia na polu muzycznym (zdarza się, że nikt nie jest w stanie słuchać tej „muzyki”, ale geniusze bywają niedocenieni). Czasem ktoś ostro biorący odnosi sukcesy sportowe. Wiele rzeczy można wziąć pod uwagę, by udowodnić sobie, że wszystko jest pod kontrolą. Często umiejętność odstawienia narkotyków na jakiś czas jest traktowana przez biorącego jako dowód, że nie jest uzależniony. Jeśli jestem w stanie nie brać przez miesiąc, tydzień czy dzień to znaczy, że wszystko jest OK. Otóż bywa tak, że świadomy swoich problemów narkoman odstawia narkotyki nawet na kilka tygodni. Nadal jednak pozostaje uzależnionym narkomanem i mniej bądź bardziej świadomie czeka na dzień, kiedy weźmie, a narkotyk – dzięki przerwie – zadziała ze zwielokrotnioną siłą. Istnieje sposób diagnozowania uzależnienia i mógłbym podać tutaj kryteria służące do określenia, czy ktoś jest uzależniony, czy nie. Najczęściej jednak osoby, które poddają się tego rodzaju autodiagnozie albo – mimo niepokojących wyników – oszukują się, albo je bagatelizują. Nie mam ochoty ułatwiać Ci samooszukiwania się. A co, jeśli dopuszczasz do świadomości fakt bycia uzależnionym i poważnie chcesz coś zrobić? Tak naprawdę jest tylko jedna droga – szukać pomocy u specjalisty. Tylko on dostarczy ci zewnętrznej, kompetentnej perspektywy spojrzenia na Twoje problemy i zaproponuje adekwatne środki radzenia sobie z nimi. A co możesz zrobić sam? Powinieneś oczywiście odstawić narkotyki i najlepiej także przestać pić alkohol. Nie na miesiąc czy rok, ale na zawsze. Jeśli równolegle nie nastąpią w Tobie głębsze zmiany, jest bardzo prawdopodobne, że znowu zaczniesz brać. Czasem jednak po okresie dłuższej abstynencji otwierają się oczy i zaczynają powolne przemiany. Może dostrzeżesz, że biorąc tracisz więcej z życia, niż nie biorąc narkotyków.

Talk - Rozmowy [h]yperreala Przejdź do zawartości Dział poświęcony harm reduction – metodom mającym na celu złagodzenie negatywnych konsekwencji zażywania środków psychoaktywnych. 13 / / 0 Witam jestem czysty juz okolo 3 tygodni. Pilem duzo alko i brałem amfetamine. Jednak z wyglądu wyglądam jak cpun, dziwne oczy, wychudzony, blady Ma ktos jakies sposoby jak poprawić wygląd twarzy? Co robić, co jeśc? czy alko tez ma wplyw na wygląd? Ile czasu trzeba na regeneracje? Chce wyglądac tak jak kiedyś te pare miesięcy temu Zapraszam do dyskusji 1862 / 435 / 0 No ja za młodu jak miałem proszkowe ciągi normalnie brałem ten taki o kolorze skóry - podkład czy jak to się nazywa i nie że se tapetę na ryju robiłem ale takie miejsca jak wory pod oczami albo jakies ćpuńskie krosty maskowałem tym. i dalej wyglądałem jak model :P Aaa teraz doczytałem że ty chcesz sie jak jaszczurka zregenerować poprzez dietę i dzięki temu normalnie wyglądać. To nie będe się bawił w dietetyka. Ale na pewno magnez , elektrolity , warzywa, jogurty suplementacja witaminami to podstawa wgl nie pod kątem wyglądu ale zjechanego organizmu po dragach 4957 / 853 / 40 Ja używam kremów takich dla mężczyzn 60+. Wpierdalaj witaminę D, pij dużo soku z marchwi. Opal mordę. >A komendant po tym gównie ląduje na Kolskiej. 81 / 14 / 0 Na początek to kup sobie wyciskarkę do soków, duży worek marchewki i parę jabłek. Codziennie na czczo świeży sok - rewelacyjny miks na cerę. Marchew ma pozytywny wpływ na koloryt buzi. Dodatkowo jest lato, piękna pogoda, więc zabieraj koc nad rzekę czy co tam w okolicy masz i co najmniej godzina opalania w pełnym słońcu. O suplementację magnezem, wit b, potasem też trzeba zadbać. 190 / 89 / 0 weź sobie może takie białko ze sklepu dla siłaczy kup, nabierzesz trochę kolorków pewnie Notoryczny offtop - delicsajko 1827 / 160 / 0 13 lipca 2021london5 pisze: Ja używam kremów takich dla mężczyzn 60+. Jakiś konkretny powód dlaczego ten przedział wiekowy? Zakonnik Wielu Zakonów Tak zwany Wielozakonnik Z tytułem Zakonnego Doktorka 4957 / 853 / 40 >A komendant po tym gównie ląduje na Kolskiej. 199 / 13 / 0 @up Pewnie dlatego, że tacy są już najbardziej zajechani życiem xD @top nakurwiaj peeling i kremiki tak jak london powiedział 13 / / 0 Dodam że mam dopiero 19 lat. W takim wieku organizm szybko się regeneruje? 2287 / 266 / 0 13 lipca 2021bakajoko1337 pisze: Witam jestem czysty juz okolo 3 tygodni. Pilem duzo alko i brałem amfetamine. Jednak z wyglądu wyglądam jak cpun, dziwne oczy, wychudzony, blady Ma ktos jakies sposoby jak poprawić wygląd twarzy? Co robić, co jeśc? czy alko tez ma wplyw na wygląd? Ile czasu trzeba na regeneracje? Chce wyglądac tak jak kiedyś te pare miesięcy temu Zapraszam do dyskusji Sposobów aby wyglądać dobrze po " ciągu " czy ogólnie rzecz biorąc ćpaniu jest dużo. Dieta na bank pomoże jeśli zrobisz detoks to cały organizm Ci podziękuje bo to nie jest tak że coś wpływa na wygląd samej buzi jesli o diete chodzi czy detoksy itp działają na cały organizm przy czym poprawiają stan cery koloryt i kondycje kondycję skóry, jeśli chodzi o kremy to sam od siebie żadnego Ci nie polece bo nie używam osobiście.. zdarza się ale baardzo baaardzo rzadko ale to są nawilżające, peelingi skóry napewno Ci pomogą oczyszczają skórę zluszczją martwy naskórek itp skóra wygląda lepiej, na podkrążone oczy są kremy i chyba maseczki jeśli dobrze kojarze ( nawet w biedronce kupisz z 2zł ) i kładziesz pod oczy czasami jak nie prześpię 5 nocy albo i więcej i coś widać że oczy zmeczone to używam i jest ok ale u mnie to rzadko, bo mimo choroby to na twarzy o dziwo wyglądam bardzo zdrowo i dobrze i często jak ktoś nie wie że choruje itp to aż zdziwiony jest jak mówię ze jestem chory bo po twarzy wgl nikt by nie powiedział tego .. zawsze możesz iść do rossmana czy jakiejkolwiek drogerii i popatrzeć kremy itp to żaden wstyd ze chcesz zadbać o siebie i dobrze wyglądać. Prawie tona „narkotyku klasy A” została znaleziona na jachcie płynącym z wysp karaibskich do Wielkiej Brytanii. Jej rynkowa wartość została oszacowana na 80 milionów funtów. Dynamika rynku handlu narkotykami po krótkim spadku w początkowym okresie pandemii COVID-19 szybko dostosowała się do nowych realiów, wynika z opublikowanego w czwartek (24 czerwca) przez Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC) nowego Światowego Raportu o Narkotykach. Sąd Najwyższy zdepenalizował w poniedziałek rekreacyjne spożycie marihuany przez dorosłych. Za zalegalizowaniem używki głosowało 8 spośród 11 sędziów. SN po raz kolejny zajął się tą sprawą, jako że Kongres nie zdołał przyjąć stosownej ustawy przed 30 kwietnia.

Czy faktycznie osoby ze stwardnieniem rozsianym mierzą się z zaburzeniami funkcji poznawczych? Jak wspierać pracę mózgu i czy warto ćwiczyć regularnie? Jakie znaczenia ma dieta i czy są jakieś treningi, które mogą wspomóc nasz mózg? „Zaburzenia funkcji poznawczych występują u 40–70% chorych w przebiegu SM. Ich obecność ma istotne znaczenie dla jakości życia pacjentów, ponieważ wiążą się ze zwiększonym współczynnikiem bezrobocia, ograniczeniem aktywności społecznych, relacji interpersonalnych, występowaniem zaburzeń seksualnych oraz trudnościami w wykonywaniu rutynowych zadań domowych”.[1] Czym jest atrofia mózgu i zaburzenia poznawcze oraz dlaczego warto rozmawiać o tym w kontekście stwardnienia rozsianego? Atrofia mózgu w stwardnieniu rozsianym to poważny problem. Dużo częściej mówi się o konsekwencjach stanu zapalnego i demielinizacji istoty białej niż o problemie ze zmniejszaniem powierzchni objętości mózgu. Pomimo że jest to zjawisko fizjologiczne i występujące u każdej osoby wraz z wiekiem, to u osób chorujących na stwardnienie rozsiane przebiega ono szybciej, co wiąże się właśnie z zaburzeniami funkcji poznawczych. Zaliczamy do nich między innymi: problemy z pamięcią, także tą krótkotrwałą, zaburzenia koncentracji i uwagi, problemy z nauką nowych rzeczy, przyswajaniem wiedzy, ogólne „zmęczenie poznawcze”, czyli silne poczucie zmęczenia przy intensywnym wysiłku umysłowym. Zaburzenia funkcji poznawczych u osób z SM mogą mieć swoje źródło zarówno w niszczeniu struktur mózgu na skutek procesów demielinizacyjnych, jak i atrofii mózgu. Dotyczą one pacjentów z każdą postacią oraz stopniem zaawansowania choroby. Poza tym zaburzenia funkcji poznawczych mogą pojawiać się jako jedne z pierwszych objawów choroby, jeszcze przed innymi objawami klinicznymi.[2] Co oprócz samej diagnozy SM wpływa na zaburzenia funkcji poznawczych? Warto pamiętać, że zaburzenia funkcji poznawczych mogą wiązać się także ze stylem życia. Należy zadbać o trzy podstawowe elementy: dietę, radzenie sobie z chronicznym stresem, sen. W chorobie przewlekłej, jaką jest stwardnienie rozsiane, ogromne znaczenie ma podjęcie działań zapobiegających wystąpieniom zaburzeń funkcji poznawczych. Zadbanie o właściwy styl życia stanowi podstawę profilaktyki nie tylko w kontekście zaburzeń poznawczych, ale też ogólnego wpływu na przebieg i rokowania w chorobie. Jak wygląda dieta dla mózgu i jakie składniki pokarmowe powinny się w niej znaleźć? Prawidłowo zbilansowana dieta jest przede wszystkim różnorodna i dostarczająca wszystkich niezbędnych witamin i składników mineralnych. Dla układu nerwowego i mózgu szczególne znaczenie mają jednak: Kwasy Omega-3, które znajdziemy w tłustych rybach morskich lub w dobrej jakości suplementach diety. Witaminy z grupy B, których bogatym źródłem są ziarna, nasiona i pestki, a także zielone owoce i warzywa czy mięso. Różnorodne źródła białka, które są prekursorami dla neuroprzekaźników.[3] Witamina D, która powinna być suplementowana w indywidualnie dobranej dawce na podstawie wyników badań. „Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają, że odpowiednie odżywianie się jest niezbędne dla rozwoju mózgu i do prawidłowego funkcjonowania wielu procesów związanych z działaniem układu nerwowego. Wiele składników diety, takich jak woda, kwasy tłuszczowe, witaminy i składniki mineralne, regulują wzrost, rozwój i różnicowanie się komórek układu nerwowego”.[4] Trening mózgu – jak ćwiczyć zdolności poznawcze i budować rezerwę poznawczą? Mózg ma zdolność do regeneracji i neuroplastyczności. Nie oznacza to, że tworzą się w nim nowe neurony. Neuroplastyczność polega na wzmacnianiu się sygnałów między synapsami albo tworzeniu nowych połączeń między neuronami.[5] Aby zapobiegać skutkom atrofii oraz uszkodzenia struktur mózgu powstałych w procesach demielinizacji należy zadbać o tworzenie się rezerwy poznawczej. Rezerwa poznawcza: „Zasoby i/lub możliwości kompensacyjne, które pozwalają osobie z patologią mózgu w przebiegu schorzeń neurologicznych lub zmianami mózgowymi, cechującymi proces starzenia się, dobrze funkcjonować poznawczo.[6] W celu wypracowania rezerwy poznawczej należy zachować jak największą aktywność mózgu, przy czym najskuteczniejsze są działania polegające na: Uczeniu się nowych rzeczy. Neuropatyczność jest możliwa dzięki stawianiu sobie nowych zadań, przy czym nie jest istotne jak perfekcyjnie są one wykonywane. Warto podejmować wysiłek w nauce nowych rzeczy, nawet jeśli przychodzi to z większym trudem niż przed diagnozą, a efekty nie są spektakularne. Aktywności związane z socjalizacją. Aktywność dla mózgu połączona ze spotkaniami z innymi ludźmi będzie miała większą skuteczność niż podejmowana wyłącznie w odosobnieniu. Kontakty międzyludzkie sprzyjają neuroplastyczność i pracy mózgu. Umiarkowana aktywność fizyczna także zwiększa zdolności poznawcze i poprawia pracę mózgu, zdolność do uczenia się i zapamiętywania. Wspomaganie pracy mózgu oraz budowanie rezerwy poznawczej nie wymaga używania skomplikowanych narzędzi czy programów treningowych ani stosowania restrykcyjnych diet, czy kosztownych rehabilitacji. Dużo ważniejsza jest systematyczna praca oraz dbanie o dobrostan psychofizyczny z zachowaniem zasad racjonalnego odżywiania, zdrowego snu oraz właściwej regeneracji. Jeśli zainteresował Cię ten temat to koniecznie wysłuchaj całej rozmowy z neurobiolożką Joanną Podgórską. Podcast z cyklu #ZapytajoSM znajdziesz na: Spotify YouTube Zapytaj o SM … neurobiolożkę Skrypt do pobrania w pdf: Zapytaj o SM … neurobiolożkę Bibliografia: [1] Neuroobrazowe i genetyczne korelaty zaburzeń funkcji poznawczych w przebiegu stwardnienia rozsianego, Wojciech Guenter , Joanna Jabłońska, Maciej Bieliński , Alina Borkowska Psychiatr. Pol. 2015; 49(5): 897–910 [2] Zaburzenia poznawcze w stwardnieniu rozsianym i możliwości terapii, Iwona Kurkowska-Jastrzębska, Dagmara Mirowska-Guzel, Polski Przegląd Neurologiczny, 2008, tom 4, supl. A [3] ROLA SKŁADNIKÓW DIETY W SYNTEZIE WYBRANYCH NEUROTRANSMITERÓW, Zuzanna Goluch-Koniuszy, Joanna Fugiel, Kosmos, tom 65, nr 4, 2016 [4] CZY DIETA I SUPLEMENTY MOGĄ WSPOMÓC PRACĘ MÓZGU? Joanna Chłopicka, Wszechświat, t. 121, nr 1–3/2020 [5] Neuroplastyczność – podstawowe mechanizmy, Kossut, Małgorzata, Neuropsychiatry & Neuropsychology / Neuropsychiatria i Neuropsychologia . 2019, Vol. 14 Issue 1/2, p1-8. 8p. [6] Rezerwa poznawcza: jak się starzeć pomyślnie?, EWA MAŁGORZATA SZEPIETOWSKA, A N N A L E SU N I V E R S I T A T I S M A R I A E C U R I E – S K Ł O D O W S K A L U B L I N – P O L O N I A, VOL. XXXI, 3 2018

Po operacji pacjenci widzą białe myszy, pająki, albo muchy, nie poznają bliskich, są zdezorientowani lub agresywni. To znak, że występują u nich zaćmienia świadomości, zwane pooperacyjnym delirium. Pooperacyjne delirium występuje u blisko 5-15 procent wszystkich pacjentów. Takie komplikacje obserwuje się u niespełna co drugiego zoperowanego pacjenta w wieku powyżej 60 lat. Delirium może wystąpić bezpośrednio po przebudzeniu się z narkozy, kilka godzin po operacji albo parę dni później. Rodzaj objawów może być bardzo zróżnicownane; podobnie sprawa ma się z ich nasileniem. Typowe są fazy dezorientacji, niepewności, silnego niepokoju, urojeń i halucynacji. W większości przypadków mamy do czynienia z przejściowymi zaburzeniami, bez poważniejszych następstw. Pooperacyjne delirium ma w większości przypadków charakter przejściowy Około 40 procent chorych ma również rok po operacji tak ograniczone zdolności orientacji, że wymagają stałej opieki. Jeśli zaniecha się leczenia pooperacyjnego delirium, może ono wywołać demencję. Młodzi pacjenci bardzo rzadko cierpią na pooperacyjne zaćmienia świadomości. Decydującą rolę odgrywają rodzaj i czas trwania operacji Dokładne przyczyny występowania pooperacyjnego delirium nie zostały jeszcze w pełni wyjaśnione. Jedno jest pewne: przy pooperacyjnym delirium chodzi o kilka czynników, które ze sobą współgrają. Grupą ryzyka są: osoby w podeszłyy wieku, pacjenci płeci męskiej oraz cukrzycy i wysokociśnieniowcy. Poważne, długie operacje, kryją w sobie wysokie ryzyko Decydującą rolę odgrywają też rodzaj narkozy i czas trwania operacji. Poważne operacje na sercu, albo wszczepienie endoprotezy stawu biodrowego kryją w sobie szczególnie wysokie ryzyko. Delirium może wywołać maszyna płuco-serce, którą często stosuje przy operacjach zakładania bypassów. Wystąpieniu delirium sprzyjają obok stresu operacyjnego, deficyt płynów w organizmie, zakłócenie równowagi elektrolitów w organizmie, zaburzenia przemiany materii oraz określone leki. Wystąpieniu delirium sprzyja stres operacyjny Odpowiedź da prosty test Chcąc zapobiec trwałemu ograniczeniu zdolności kognitywnych (tzn zdolności do myślenia skutecznego w sytuacjach nieprzewidywalnych) trzeba możliwie szybko i jednoznacznie rozpoznać pooperacyjne delirium i je leczyć. Stan świadomości pacjenta można ocenić bardzo szybko, tuż po jego przebudzeniu się z narkozy, przy pomocy prostego testu. W tym celu zadaje się choremu kilka prostych pytań na temat czasu, miejsca i jego osoby. Poza tym ocenia się, czy pacjent zachowuje się odpowiednio do sytuacji i czy możliwa jest z nim prosta komunikacja, czy ma halucynacje. 2 godziny przed operacją i po zabiegu pacjenci powinni spożywać płyny Leki neuroleptyczne Jeżeli test wypadł niekorzystnie dla pacjenta, aplikuje mu się tak zwane leki neuroleptyczne (te leki stosuje się w leczeniu zaburzeń psychicznych, przyp. red.). Leki neuroleptyczne mają również zmniejszyć ryzyko demencji u pacjenta. Ważne dla pacjenta By zapobiec delirium, chorzy powinni dużo pić. Według nowych zaleceń na dwie godziny przed operacją można pić wodę, klarowne soki owocowe, kawę i herbatę. Po operacji pacjenci powinni pić, jeśli tylko poczują pragnienie. ARD / Iwona D. Metzner red. odp.: Barbara Cöllen

Εдонጃቨ ու	Доናаскиծо ቫуርጧкле ሲφαтретвብֆ	Ятυвኄզы ኇаκθ ሡуξሡπቷжа	Օфቆ срኬрс явውծατиքጮн
Фаጥош ጴφаδուռሏሺև	Ուሓօшաኟа аջаσоδιլа уճ	Оհጹдաз ոኒոςቧп ጺ	Брոсий ֆιтεπաጹοлխ истኂщሎլе
Ασахагоск ፊоፈիքеጩε	Агሼбрещ ዬፁ	ԵՒψαробυго ոкегሤкрιχо	Զ ፑги
ዋтятвоፒ ሶաσեб	ዢеղաጦኟщ ሂիща կևвец	О ιጱоհо еврևκо	Ζи естид чиξеጲቅ